Categorie: Here we go..

Here we go.., Maagverkleining

Sweet dreams!

veel liefs, Renske

Wat een nacht zeg. Het lijkt zo makkelijk, ff een nachtje slapen en boom shakala, klaar! Helaas is de werkelijkheid ietsje anders. De meting is gedaan van 22:00 tot 05:00. Nou om 22:00 slapen lukte op zich wel, maar toen!

Om 23:00 werd ik voor de eerste keer wakker, een sensor zat erg ver omhoog en omdat ik met 2 kussens slaap drukte deze een beetje op mijn hals en zorgde dat ik daar benauwd van werd. Ik heb toen maar een van de twee kussens weggehaald. Alsof het klittenband onder mijn borst en het ene plakkertje op mijn buik of die andere mij nog niet genoeg ongemak bezorgen, doen we ook dat wel joh. Appeltje eitje toch! Gelukkig viel ik wel weer in slaap.. Maar het was volgens mij geen diepe slaap. Je bent zo bewust, dat je wel slaapt maar toch nog erg met je hoofd bij het moment bent. Denk ik.. Kan dat? Of droomde ik gewoon en ben ik wel echt weggeweest? Kort daarna werd ik toch weer wakker van dat sensortje, dus ik heb hem iets naar onder proberen te verplaatsen. Wederom viel ik weer in slaap om rond de klok van 3 wakker te worden. Een krolse poes aan de deur en eigenlijk was een tripje naar het toilet niet overbodig.. *zucht*

Ik had gezegd dat ik vandaag een kantoordag had, dus dat ik graag het kastje om 07:00 wilde inleveren. Op de afdeling zijn ze dan niet aanwezig, maar ik mocht het inleveren bij de receptie van de hoofdingang. Dat scheelt nogal want dan kan ik even snel via de kiss&ride en hoef ik niet het ziekenhuis helemaal door. Hoezeee! Toch moet ik dan wel om 05:00 opstaan, zodat ik er na direct door kan rijden naar mijn werk. Het kastje zou dan ook tot 05:00 doorlopen. Ondanks de gebroken nacht was ik alleen alweer vroeg wakker, 04:20 .. 40 minuten te kort..

Moe, kapot, stuk, deaud…. Niet een denderend succes deze nacht. Maar goed, we gaan zien wat het ons brengt. Hopelijk is het genoeg geweest om de analyse te kunnen doen. Netjes op een briefje al mijn tijden geprobeerd te noteren van “niet slapen” en het ingeleverd in het ziekenhuis.

Maar in plaats van naar kantoor toch maar naar huis. Even een dagje thuiswerken, want ik ben echt gebroken.

Here we go.., Maagverkleining

Polygrafie

veel liefs, Renske

Polygrafie (klik hier voor de informatiefolder), een duur woord voor slaaponderzoek. Op maandag 22 maart moet ik om half 4 in het ziekenhuis zijn waar ik voorbereid word op het slaaponderzoek. Dat betekent dat ik ‘aangesloten’ word op een kastjes met allerlei snoertjes, sensoren en plakkertjes..

Tijdens het onderzoek worden er een aantal zaken gemeten;

  • Elektrische activiteit van de hersenen (EEG)
  • Elektrische activiteit van de spieren (EMG)
  • Ademhaling
  • Hartslag (ECG)
  • Beweging van de oogbol
  • Bloeddruk
  • Zuurstofgehalte in het bloed

We spreken af dat ik gemeten word van 22:00 tot 05:00. Ik mag behalve mijn BH alles weer aan en charming bh-loos ga ik op weg naar huis, waar ik geheel ingesnoerd de nacht in mijn eigen bed door zal brengen. Ben heel benieuwd wat de nacht zal brengen. Voor nu, “Sweet dreams!”

Here we go.., Lifestyle, Maagverkleining, Working girl

Confronterend..

veel liefs, Renske

Dat ik overgewicht heb, daar ben ik mijzelf van bewust. Ik heb een langwerpige spiegel aan de muur hangen in mijn slaapkamer waar ik langs loop zodra ik uit mijn bed stap. Daar zie ik hoe ik over-all gezien te zwaar ben, maar ook dat bepaalde plekken echt teveel vet hebben. Daarnaast kijk ik ’s ochtends in de badkamer natuurlijk ook in de spiegel wanneer ik mijn tanden poets of make-up op doe.. Daar zie ik ook dat de afgelopen maanden mijn gezicht voller is geworden en mijn onderkin wat meer aanwezig. Door het gebruik van apps als instagram, snapchat of tiktok maak ik vaak foto’s en of video’s van mijzelf in selfie stand. Hierdoor heb ik een beeld van mijzelf in mijn hoofd, waarvan ik vandaag ontdekte dat die misschien niet heel realistisch is.

Vanuit mijn werk maken wij gebruik van eigen ontwikkelde software, ik heb een rol in een specifiek team die verantwoordelijk is voor het delen van kennis. Vanuit die rol mocht ik een presentatie geven aan mijn collega’s via Microsoft Teams. Dit was de eerste keer voor een grote groep mensen, dus ik was benieuwd hoe goed je kon zien dat ik een tikkeltje zenuwachtig was! Helaas was het terugkijken van de sessie erg confronterend.. Allereerst had ik niet opgemerkt dat mijn laptopscherm iets achteroverhing waardoor je beeld iets meer gaat hellen en van onderaf komt. Dat is vaak wat ongunstig voor iedereen, maar als je dik(ker) bent en er een onderkin aanwezig is word je daar helemaal niet vrolijk van. Daarnaast kan je in selfie stand altijd precies zien hoe je er op staat en kan je je houding verbeteren zodat het gunstiger is. Via zo’n Teams sessie is dat wat lastiger, dus word je bekeken zonder dat je zelf goed kan zien hoe dat er uit ziet. Bij het terugkijken van de sessie vond ik het dan ook ontzettend confronterend hoe dik ik er eigenlijk uit zag op beeld. Of misschien moet ik zeggen hoe ik eigenlijk ben.

Uiteraard is het goede motivatie, het onderstreept goed dat ik niet voor niets hulp heb ingeschakeld. Maar het blijft desalniettemin erg confronterend. Snel op naar Renske 2.0!!!!!!