Vandaag mocht ik weer eens naar het Maasstad! Het is inmiddels drie maanden na mijn laatste controle en vandaag zal dr. Jaquet mijn littekens nagaan en bepalen of ze gelazerd gaan worden. Ik was al redelijk op tijd bij mijn afspraak want ervoor ben ik ook voor de laatste keer bij de huidtherapeut geweest voor behandeling van mijn armen. Vanaf nu zal mijn lichaam het laatste stukje herstel echt zelf moeten doen. Daarna moest ik nog even bloedprikken voor m’n bariatrie controle over 2 weken en als laatste ging ik door naar de poli Plastische Chirurgie. Die ik heel bewust als laatste had gedaan, want het loopt nog wel eens uit.
Eenmaal opgehaald mocht ik plaatsnemen in een hele andere ruimte dan normaal waar de apparatuur al klaar staat. Terwijl een nieuwe arts zich voorstelt klets ik met dr. Jaquet nog even over dr. Dujardin die inmiddels niet meer werkzaam is voor mijn ziekenhuis. En over onze gezamenlijke liefde, Feyenoord.
Dan bekijkt hij de littekens en is hij uiterst tevreden met hoe deze eruit zien. Als je beseft hoe deze eruit zagen net voor de operatie is het echt een enorm verschil. “Er zijn zelfs plekjes waar je het litteken helemaal al niet meer ziet” zegt dr. Jaquet.
Dat wist ik natuurlijk al. En als het litteken wat minder actief is zie je hem sowieso niet zo heel erg goed. Maar goed de laserbehandeling is ervoor om de roodheid en eventuele verdikking te verminderen met als doel dat je het litteken straks bijna niet meer ziet. Ik had alleen niet verwacht dat het zó pijnlijk zou zijn.
Het is gelukkig maar een korte behandeling waarbij het uiteinde van het apparaat de vorm heeft van een vierkantje. Die wordt op de huid gezet en dan wordt de laser geactiveerd, waarbij je een scherpe prik voelt. Dan schuift de arts het apparaat een stukje op totdat het hele litteken is gelaserd. Als we afscheid nemen dan spreken we af om elkaar over 3 maanden weer te zien voor een nieuwe lasersessie, of een maandje eerder wellicht in de Kuip!
Als ik onderweg naar huis ben merk ik dat mijn armen beginnen te branden. Ik heb een wollen trui aan en die voelt als schuurpapier aan mijn armen. Eenmaal thuis kan ik dan ook niet wachten om mijn trui uit te doen en even te verwachten met mijn tallowcreme van Rumi Skin. Want mijn god wat doet het zeer.
Als ik in de spiegel kijk schrik ik dan ook wel van wat ik zie. Ik had me totaal niet voorbereid op wat ik kon verwachten. Maar dit vind ik wel echt vrij heftig. Heb zelfs m’n dansles moeten afzeggen want au au au.. 😩
Hopelijk trekt dit wel echt snel weg.
Veel liefs, Renske 