AVB Examen

There we go. Na inmiddels nacht drie dat ik wakker schrik van rare dromen over AVB-oefeningen, motoren die niet doen wat ik wil en andere examenstress, sta ik enigszins moe op uit m’n bed. De afgelopen nacht heb ik, om m’n hoofd wat rustiger te krijgen, nog wat filmpjes zitten kijken met tips voor de oefeningen. Vandaag moet het gaan gebeuren. “Ik kan het“, zeg ik tegen m’n spiegelbeeld.

Als ik op de fiets richting de rijschool zit, begint het licht te druppelen. Dat kan er ook nog wel bij. Nog geen enkele les met regen gehad en dan nu examen in de regen? Gelukkig trekt het weer redelijk snel bij. Zodra we vertrekken richting het examenterrein merk ik dat de zenuwen wat verder toenemen. Zo dusdanig dat ik bijna een fietser van z’n sokken afjaag. Ik zie hem namelijk wel, maar ik registreer hem niet snel genoeg. Gelukkig heeft de motor één groot voordeel: met een beetje extra gas bij kan ik er nog nét voor langs.

Eenmaal gearriveerd op het examen terrein beginnen we rustig met oefeningen. Mijn nieuwe rij-instructeur Jason vertelt rustig aan wat ik moet gaan doen en stap voor stap lopen we alles door. Tussendoor moeten we ons even melden bij de examinator om vast de uitleg te horen. Daarna voeren we de laatste oefeningen uit en krijg ik nog wat tips mee voordat het tijd is om ons officieel te gaan melden voor het AVB-examen. Het is vrij druk, maar wij mogen gelukkig tussen twee groepen door.

Ik mag als eerste beginnen, wat ik echt heel prettig vind. Want dan kan ik me niet nog meer druk gaan maken en dan is het maar achter de rug. Voor ik start rijd ik naar de examinator toe. Hij weet inmiddels hoe zenuwachtig ik ben en stelt mij zover mogelijk op m’n gemak. Ik mag beginnen met de uitwijkoefening, dat is er eentje die mij meestal goed afgaat als ik er lekker in zit. Maarja, is dat nu ook zo? Vervolgens krijg ik de vertragingsoefening, die wonderbaarlijk in één keer goed gaat. Daarna mag ik bij het remmen de precisiestop doen en afsluiten met de noodstop. Tot op dat punt heb ik nog geen enkele oefening opnieuw moeten doen. En eerlijk gezegd: waar ik had verwacht heel veel na te denken en met van alles bezig te zijn in mijn hoofd, valt dat reuze mee. Maar eerlijk is eerlijk, de relaxte vibe van de examinator helpt daar wel echt enorm bij. Toch beginnen mijn handen te trillen. Net nu ik de langzame slalom moet doen. Maar ook die haal ik in één keer. Dan gaan we terug naar voren en mag ik de motor ‘lopend achteruit parkeren’.

Dan zegt de examinator dat we naar het ‘wegrijden uit parkeervak‘ gaan. “KUT“, floep ik er hardop uit. De examinator stelt me wederom gerust en laat me stap voor stap vertellen wat ik moet doen. “Goed ademhalen en niet te veel nadenken” zegt hij. En dat helpt m’n zenuwen onder controle te houden. Helaas haal ik de oefening niet. Ik krijg nog even een snelle tip mee en doe een tweede poging. Het uitrijden gaat deze keer wel goed, maar op het laatst kijk ik naar de pylon en haal ik nét m’n bocht niet.

“Ah dat is echt zo jammer, want verder deed je het heel goed!” zegt de examinator als hij naar me toe komt lopen. Daarna geeft hij mij een boks en feliciteert mij, want ik ben geslaagd!