ACHT WEKEN!

Acht weken zijn voorbij.. Dat betekent dat de officiële herstelperiode van 8 weken ten einde is. Het is zo makkelijk om achteraf te zeggen “het is toch best snel gegaan”. Want als je er goed naar kijkt is het dan ook wel. Maar die eerste weken hebben voor mij wel echt vreselijk lang geduurd. Zeker het veel rust moeten houden, liggen met de armen omhoog. En dan de dagen aftellen dat ik weer in staat ben om naar de fysio te gaan voor de pijn die is ontstaan in m’n rug door al dat vele liggen.

En nu ben ik van nature al niet de meest geduldige persoon. Dus de afgelopen weken hebben wel echt een aanslag gedaan op mijn lange adem. Waarbij ik steeds maar probeerde goed in kleine stapjes te kijken, te denken vanaf het moment dat ik klaargemaakt wordt voor de operatie. Wanneer ik weer wakker word en naar huis mag, tot aan de eerste controle waarbij de drains eruit mogen en ik mag starten met het dragen van de compressiemouwen. Dan is het alweer tijd voor de tweede controle en gaan ze de hechtingen verwijderen! Gelukkig merk ik dan langzaamaan ook dat het gemakkelijker wordt om de compressiemouwen te dragen, maar staan met name m’n onderarmen echt strak van het vocht en krijg ik mijn eerste lymfedrainage massage. En vind ik het allemaal nog best eng als ik wat pus zie in m’n litteken als ik voor het eerst de hechtpleisters ga wisselen. Maar dan zitten de eerste vier weken erop.

Ik keek ook enorm uit naar mijn afspraak bij dr. Jaquet. Hij controleerde mijn littekens maar stelde wederom mijn geduld op de proef door behalve siliconenpleisters voor te schrijven, ook de draagtijd van mijn compressiemouwen met twee weken te verlengen. Wat baalde ik daarvan. Zeker na alle irritaties van de afgelopen weken van die dingen.

Maar goed, de siliconenpleisters waren al snel binnen en de eerste week van de in totaal vier weken zit er nu ook op! Het plakken van de pleisters is nog een beetje een uitdaging, maar ik zie echt de huid van m’n litteken steeds een beetje rustiger worden. Zeker nu ik weer mag sporten vind ik dat wel erg prettig. Want ik merk dat ik ook daarmee enorm in m’n hoofd zit. Oh, ik gebruik m’n armen.. Doet het zeer? Is het dan het litteken of gewoon m’n spieren die niet weten wat ze overkomt? Al met al vind ik het best spannend allemaal. En probeer ik echt niet over te geven aan de onzekerheid. Tijdens m’n tweede sport moment lukt dat al best aardig en durf ik nu wel te stellen dat de eerste stap richting voor m’n sportroutine wel is gezet!

Dusja, 8 weken… En dan heb ik het nog niet eens over het verschil in hoe m’n armen en de littekens er toen uitzagen ten opzichte van nu!

Ik ben echt heel erg blij waar ik nu ben! Zes weken maakt al een enorm verschil. Maar ik kan niet wachten als ik over 3 weken die compressiemouwen uit mag doen en uit mag laten! Aftellen maar!