Een hoofd verschijnt om de rand van het gordijn, “hey dame” zegt hij grijnzend. Dr. Jaquet vraagt hoe het gaat terwijl hij naar m’n littekens kijkt. Op een mini plekje na gaat m’n herstel echt hartstikke goed in mijn optiek en dat is gelukkig ook zijn conclusie.
“Draag je de drukmouwtjes ook nog? Die zijn echt superbelangrijk om het litteken zo mooi smal te houden. Want hoever zijn we nu?”. En gelukkig kan ik dat met een volmondige ja beantwoorden. Want jaaaaa, ik ben die compressiemouwen echt zo ontzettend beu; het is warm, het zit niet lekker en het geeft schuring en dus een drogere huid met uitslag over de binnenkant van m’n armen en m’n oksels. Maar als hij dan bevestigt hoe mooi hij het litteken er uit vindt zien, dan weet ik weer waar ik het allemaal voor doe. En begrijp me niet verkeerd, ik vind m’n littekens ook niet verkeerd. Maar ik heb weinig vergelijkingsmateriaal natuurlijk over wat het best haalbare is. En wat dan mooi of minder mooi is nu ik bijna 7 weken PO ben. En terwijl ik nog even doorratel over een klein plekje en dat ik uitslag kreeg van de hechtpleisters hoor ik hem vol bewondering zeggen “zo, maar het is wel echt een mega-verschil joh“. Dan moet ik toch wel glimlachen.
“De hechtpleisters gaan we dus nu niet meer gebruiken. Want die dwarskracht is niet meer nodig. Ik ga nu siliconenpleisters voorschrijven. Deze plak je in de lengte over het litteken. En die zou ik dan samen met de drukmouwen nog 4 weken dragen”. Ik denk alleen maar, nog vier?!?! Morgen draag ik de compressiemouwen 6 van de eerst gestelde termijn van 8 weken en ik wilde de laatste twee weken al gaan aftellen. Maar nu komen er dan toch nog 2 weken extra bij..
Dr. Jaquet ziet de teleurstelling op mijn gezicht. “Je mag ook zeggen dat je ze op een echt warme dag een keer eventjes uit doet. Dat je daar een klein beetje mee schippert. Maar weet je wat het is, wat ik graag wil is dat het litteken zo blijft als dat het nu is. Want het is écht heel mooi. Goed gedaan!”. Ik voel zijn hand op mijn schouder en een tevreden blik. Oke, met die woorden accepteer ik uiteraard wat hij zegt en laat ik mijn ongeduld aan me voorbij gaan. Ik moet ook niet zo zeuren en beseffen dat ik natuurlijk ook het allerbeste eruit wil zien te halen. En wat is nu nog 2 weken langer op een mensenleven?
De vorige keer had ik begrepen dat er misschien nog een laserbehandeling nodig is van de littekens. Maar daar zegt hij niets over dus voordat hij weer verder gaat vraag ik er voor de zekerheid toch nog even naar. “Nou daar wil ik nog even mee wachten. Ik vind dat het litteken nu al zó mooi is.. Dus ik stel voor dat we elkaar over 3 maanden weer zien. En mocht het dan nog rood zijn, dan ga ik dan de littekens laseren.”
Hij wenst me dan nog een fijne zomer en terwijl ik m’n compressiemouwen weer aanhijs komt ondertussen de verpleegkundige binnen wandelen. “Siliconenpleisters he, voor de arm? Die gaan we voor je bestellen en worden dan thuisbezorgd. Het is vandaag dinsdag, dus ik verwacht met zo’n 2-3 dagen dat ze er zijn. Als het goed is dan dus net voor het weekend.” Ik heb natuurlijk nog allerlei vragen over of het dan alleen op het litteken moet of echt nog ruimschoots overlappend. En hoe dat dan in z’n werk gaat. Maar ze vertelt dat er verschillende maten zijn, maar dat er ook geknipt mag worden dus ze zal zorgen dat de pleisters ruim genoeg zijn. En dat er een heel boekwerk bij het pakket zit over hoe te gebruiken, te wassen en hergebruikt kan worden. “Ik ga het voor je regelen!“.
En dan loop ik naar de balie om niet één maar twee afspraken te maken. Namelijk voor het moment over drie maanden, maar ook alvast voor een nieuwe intake. Maar daarover later meer!
Veel liefs, Renske 