Een wekker zetten en echt in beweging komen voelt als een eeuwigheid geleden. Ik heb wekkers voor paracetamol, niet voor opstaan. Maar vandaag is m’n controle en als alles goed gaat mogen de drains eruit!
Ik word opgehaald door m’n vriendin Chantal die me ook nog even helpt met wat dingen en we zijn al ruim op tijd in het ziekenhuis. Toch zit ik nog maar net als de verpleegkundige me oproept. En we gaan naar binnen waar ik m’n jasje mag uit doen en daarna direct plaats mag nemen op het bed.
Terwijl ik dat probeer te doen vraagt ze hoe het gaat en ik vertel dat m’n linkerdrain harder loopt dan bij m’n rechterarm. Ze haalt m’n gegevens erbij en leest dat er 250 cc aan puur vet is verwijderd. “Zó, hij heeft nog best veel weggehaald”. Ja, dat idee had ik zelf ook wel. En vertel ook dat ik betwijfel of dat van tevoren echt het plan was geweest.
De verpleegkundige controleert mijn drains en vraagt vanaf wanneer het vocht🩸 in m’n linkerdrain is. Dat is uiteraard sinds de operatie. Ze kijkt er naar en vergelijkt het met de rechterdrain. Wanneer ze vraagt of dit dan van gister is, of ook sinds de operatie. Waarbij ik bevestig dat het laatste het geval is. “Ja normaal zetten we per iedere 24 uur een streepje”. Dat klinkt op zich logisch, maar als niemand je daarover informeert wordt dat toch een lastig verhaal. Dus zeg ik “ja als iemand dat aan me had gevraagd had ik dat zéker gedaan!”
Terwijl ik aan het kletsen ben met Chantal gaat de verpleegkundige dr. Jaquet halen. “Daar is ze hoor”, als hij zijn hoofd om het gordijn heen steekt. Hij werpt een blik op m’n drains en knikt tevreden dat het er goed uit ziet. We hebben het even kort over het verloop van de drain en zegt dan hardop wanneer de operatie was. “Vorige week donderdag, dus 7 dagen. Dan mogen ze er uit!” En dan geeft hij aan dat hij zo, wanneer het drukverband er af is nog even naar de wond wil kijken. De verpleegkundige vraagt of ze nieuw drukverband of kousen aan moet brengen. “Zij heeft als het goed is compressiemouwen bij haar”, wat inderdaad het geval is. En hij geeft aan dat hij graag wil dat ik die gelijk aandoe.
Mn drains worden kapot geknipt en het vacuüm loopt sissend weg. “Zo dadelijk komt er even een collega bij en dan trekken we gelijktijdig de drains eruit”. Wait, what..? Trekken? Rechts maak ik me niet zo druk om, maar links doet al zo’n zeer. Als die slang eruit getrokken wordt….. Ai, ai, ai.
Maar eerst wordt mn drukverband open geknipt en al met al is dat allemaal vrij gevoelig omdat de drains natuurlijk ook in dat verband zitten en vooral in m’n linker oksel was dat de laatste paar dagen van lichte irritatie tot redelijk pijnlijk gegaan. Maar dan is al het drukverband eindelijk opengeknipt en verwijderd.
Er komt een tweede verpleegkundige bij en samen komen ze aan mijn bed staan. Ieder aan één kant, waarbij ze de hechting losknippen waarmee de drain bevestigd was. Dan wordt me verteld dat ik zo diep moet in ademen via de neus en uit via de mond. Bij het uitademen zullen zij dan tegelijktijdig de slangetjes eruit trekken. Ik voel de zenuwen van de mogelijke pijn die gaat komen. Chantal grapt tussendoor dat ik anders vanmorgen nog even een oxycodon in had moeten nemen. Nou eerlijk gezegd was dat geen slecht idee geweest. Maarja daar is het nu te laat voor. “Eerst even oefenen en bij de tweede inademing gaan wij het dan doen. We tellen af” zegt de verpleegkundige vervolgens. En terwijl ik mij op m’n ademhaling focus worden de drains er uitgehaald en blijft de verwachte pijn uit. “Ja het brandt meestal erna”. En dat klopt wel, maar nog steeds niet zo erg als dat ik het voelde toen ze het drukverband aan het openknippen was. De opluchting spoelt over mij heen. En ik vertel dat het echt minder pijnlijk was dan ik had verwacht. Zeker na de pijn in m’n linker oksel. “Ja en ik denk dat dat komt omdat dat ‘draintje’ aardig zat te trekken. Die zat helemaal vast in het verband.”.
Terwijl de verpleegkundigen de boel wat schoonmaken hoor ik ineens dr. Jaquet zijn stem. “Ziet er goed uit. Heel rustig ook! Beetje blauw, zit nog een beetje een bloeduitstorting hier. Mouwtjes aan, dat is belangrijk! En volgende week halen we dan de hechtingen eruit.” Of nouja de verpleegkundige dan, want hij is er zelf niet. Maar hem zie ik weer over 6 weken. Want ik moet dan een afspraak inplannen waarbij hij dan m’n armen en met name het litteken gaat controleren. En of er dan misschien ook gelaserd moet worden.
Nadat ik nog even een paar laatste vragen heb gesteld over de fragmin spuitjes en afscheid heb genomen van dr. Jaquet gaan we over tot het laatste gedeelte van m’n afspraak. M’n sportbh en daar overheen de compressiemouwen aantrekken. Terwijl er een flink getouwtrek ontstaat vertelt ze dat het wel goed is om de mouwen om de paar dagen wel te verschonen vanuit hygiënisch oogpunt. Dat vind ik best lastig, want zelf zie ik me dit echt nog niet doen en tegelijkertijd weet ik ook niet zo goed hoe hoog m’n armen dan al kunnen/mogen. Ik wil ook niks teveel doen natuurlijk. “Nou, je voelt al snel als het strak gaat zitten. Of wat je ook kan doen is er een handdoekje tegenaan houden en dan een klein beetje ondersteunen als je hem omhoog brengt. En je zal merken als je de compressiemouwen aan hebt dat het veel makkelijker gaat.”
Terwijl de laatste stukjes compressiemouw op de juiste plek wordt gehesen, kom ik even op adem. En daarna kleed ik mezelf verder aan terwijl we nog even de laatste dingen bespreken. “Maar ik waarschuw wel, ga niet teveel lopen doen hè! Houd jezelf echt in acht. Ga niet vanalles en nog wat zitten kloten thuis. Echt de eerstkomende 6 weken, relax. Rustig aan. Geef je lijf de kans om alle energie naar dat herstel te laten gaan. Des te eerder ben je beter. Bewegen, maar niet overbelasten!”
En terwijl ik haar bedank en afscheid neem drukt ze me nog wel even op het hart contact op te nemen bij koorts, dikheid of pijn. “Liever 10x voor niets dan thuis lopen tobben”.
En dan loop ik richting de balie om de nieuwe afspraak voor over 6 weken te maken.
Veel liefs, Renske 