Sleepover!

Na een enerverend dagje, je wordt immers niet iedere dag geopereerd, blijf ik een nachtje in het ziekenhuis. Officieel is deze operatie een dagopname maar in combinatie met mijn slaapapneu had de anesthesioloog liever een verblijf. Dit omdat de narcose veel effect kan hebben op de slaapapneu en ze liever het zekere voor het onzekere willen nemen.

Ik had na het avondeten met zuurstof in al een dutje gedaan, maar tegen een uurtje of half 11 heb ik de verpleegkundige gevraagd me te helpen met het opzetten van het slaapmasker zodat ik kan gaan slapen.

Een redelijk nachtje wel, met wat toiletbezoekjes, pijn medicatie én snacks!

Dan is het tijd voor ontbijt. De dame van de “eetkar” neemt mijn wensen op en komt niet veel later terug met een goed gevuld dienblad. Aan zo’n ontbijt op bed kunnen we wennen denk ik lachend. En alsof ze m’n gedachten hoort zegt ze, “ja we moeten wel een beetje goed voor je zorgen toch!” Dat waardeer ik zeker en ik vertel haar nog over mn nachtelijke snack-momentje en hoe erg ik naar het ontbijt uitkeek! Dan krijg ik een beetje op m’n kop “je had gewoon even op de bel moeten drukken dan had iemand gewoon iets voor je kunnen maken of pakken hoor”! Nouja, voor de volgende keer dan maar? M’n protein reep voldeed prima!

Als ik net m’n ontbijt achter de kiezen heb komt dr. Jaquet de kamer binnen wandelen. 09:00 is al mooi op tijd! Hij vraagt hoe ik me voel en ik vertel dat ik me een beetje een anabool voel. Die lopen er ook altijd zo breed bij. En welke pijn ik ervaar. Ondertussen neemt hij m’n drukverband op en geeft instructies aan de verpleegkundige. En daarna ook aan mij over welke oefeningen ik moet doen om te zorgen dat er niet teveel vocht richting m’n onderarmen gaat. Daarnaast krijg ik ook fragmin-prikjes voorgeschreven voor thuis om mogelijke trombose te gaan.

Voordat dr. Jaquet weer verder gaat vraag ik hem of toch nog ergens geregistreerd is hoeveel er is weggehaald. Hij kijkt in het systeem of dit genoteerd is. “Ongeveer 175 gram, 250 cc liposuctie aan vet én 11,5 cm aan huid in hoogte hebben we weggehaald per kant.” Hoewel ik geen idee heb of 250 cc nou echt veel is, denk ik dat we kunnen stellen dat dat mooie gegevens zijn.

Wanneer dr. Jaquet weg is maak ik het mezelf gemakkelijk. Ik verwacht m’n vriendin pas ergens tegen het einde van de ochtend, dus ik heb alle tijd. Ondertussen komt een verpleegkundige om m’n steunkousen uit te doen en het infuus te verwijderen. En vraagt of ze me even moet helpen met opfrissen en inpakken van m’n spullen. Dat is wel fijn aangezien ik zelf maar weinig kan.

Vervolgens wordt door de apotheek de medicatielijst met mij doorgenomen, waaruit blijkt dat het recept van de fragmin-spuitjes voor 2 (!) weken is voorgeschreven 🥴 En dat er zowel oxycodon als tramadol wordt verstrekt middels 2 recepten van 2 verschillende artsen. “Dat is niet zo handig. Alleen deze zijn al verstuurd naar uw eigen apotheek”. Dat is zeker niet heel handig. Ik persoonlijk zou tramadol en oxycodon niet zomaar samen gebruiken, maar als niemand er verder wat over zegt dan kan dat in een situatie wel gebeuren. Maar goed, ik ben meer verbaasd over de twee weken aan fragmin en neem me voor met de komende controle nog even te vragen of dit écht nodig is.

Dan krijg ik een appje van Geeta, ze is onderweg en dan is het tijd om naar huis te gaan!