Wanneer ik wakker word gemaakt na de operatie ben ik al op de verkoeverkamer. Hoewel ik wat in de war ben, want ik kan me niet herinneren dat (en of) ik eerder wakker ben gemaakt, merk ik dat ik best wel wat pijn heb vooral in m’n oksels.
De verpleegkundige geeft aan dat ze in verband met mijn slaapapneu niet teveel morfine mag geven, maar even zal kijken wat wel mogelijk is nog. Ik vraag of ik een spuugbakje mag en of ze me rechtop wil zetten. Want ik ben enorm misselijk.
“Wil je anders een ijsje?” Ik ben nog wat suf, dus de connectie van pijnstilling naar ijsje snap ik niet helemaal. Maar de suiker schijnt te helpen met ontwaken. Ik krijg een raketijsje, maar zeker gezien de suikers op een lege maag en m’n maagverkleining werkt die in eerste instantie vooral averechts. Maar na wat aandringen krijg ik hem toch op.
Terwijl ik probeer m’n hoofd wat meer helder te krijgen komt dr. Jaquet aangelopen en hij vraagt hoe het met me gaat. Ik geef aan dat m’n oksels zeer doen en hij laat me een foto zien die hij gemaakt heeft van mijn nieuwe arm net na de operatie. Hoewel ik de foto zie kan ik het niet zo goed registreren. De narcose heeft me teveel in z’n greep. “Mooi!” Zeg ik, zover ik dat kan beoordelen. En hij belooft de foto naar me te sturen.
Terwijl ik wat meer wakker word krijg ik wat oxycodon tegen de pijn. Het duurt eventjes, maar het helpt uiteindelijk wel aardig. Ik ben redelijk snel helder en dat verbaast me. De verpleegkundige geeft aan dat ze mij een middel heeft gegeven dat eigenlijk voor het verlagen van de bloeddruk is, maar dat je daar ook meer wakker van wordt. Ik zie op de klok dat het half 4 is en vraag of mijn familie al is geïnformeerd. “Dat weet ik niet, dat hoort de arts te doen en ik doe dat niet anders is het te verwarrend”. Dat vind ik een gek antwoord, maar aangezien ik ook graag m’n tongpiercing weer in wil doen vraag ik wanneer ik weer terug mag naar de afdeling, dan bel ik zelf wel. “Ik zal gelijk even bellen”.
Terug op de afdeling! Woohoo 🥳 Zodra ik terug ben, gaat m’n tongpiercing er gelukkig na wat morren toch nog in. Het is inmiddels 16:50 en ik lees dan de wat ongeruste berichtjes in de groepschat met m’n moeder & zusje. Logisch, ze hadden natuurlijk allang gebeld moeten zijn! Dus ik stuur snel een berichtje dat ik weer op de afdeling ben en ze zo bel. Ik krijg namelijk al gelijk de vraag of ik mijn (warme) avondeten wil. Of dat ik misschien liever wil beginnen met een boterham. Zeker in combinatie met de narcose wordt dat wel aangeraden. Dus kies ik voor het laatste.
Terwijl ik de videochat aanzet komt de dame van het eten binnen en vraagt wat ik wil. Een boterham met kaas klinkt wel goed en deze krijg ik in stukjes gesneden voorgeschoteld. Daarbij geeft ze aan dat ze het warme eten ook voor me heeft, maar als ik daar te lang mee wacht dat het uitdroogt. Oftewel, een beetje dooreten. Terwijl ik m’n moeder en zusje een update geeft eet ik snel m’n brood op. Ik merk dat mn tax al redelijk snel is bereikt dus rond ik het gesprek af.
Dan vraag ik de verpleegkundige naar het avondeten. Ik had immers de opdracht gekregen een beetje op te schieten. En niet veel later komt een andere dame van het eten langs. Verbaasd kijk ik naar het zakje kroepoek. Knipogend zegt de dame “we moeten er ook maar een beetje een feestje van maken toch”.
Zoals te verwachten valt het eten zwaar. En als iemand m’n dienblad komt halen vraag ik of ze even de smintjes uit m’n tas wil halen.
Ik ben moe en door het gevoel van dumping zou ik graag een dutje willen doen, maar slapen na de operatie brengt in combinatie met de slaapapneu wat meer risico met zich mee. Omdat ik niet steeds voor ieder dutje het slaapapparaat helemaal aan wil sluiten vraag ik of ik in plaats daarvan aan het zuurstof mag. En dat vinden ze prima. Op die manier krijg ik toch nog voldoende zuurstof binnen als blijkt dat ik veel last heb van ademstops.
Wanneer ik weer wakker word, merk ik dat ik redelijk helder ben. En na het videobellen met vriendinnen zie ik dat ik enorm veel berichtjes heb gekregen via whatsapp & social media. Waaronder ook van dr. Jaquet met dé foto die hij mij eerder liet zien.
Ik ben compleet overdonderd. WAUW, is dat echt mijn arm? Helemaal onder de indruk blijf ik naar de foto kijken en gluur dan richting mijn in drukverband verpakte armen.. Ik moet nog even geduld hebben. Als ik vervolgens mijn mail open zie ik dat er 2 afspraken ingepland zijn, maar dan weer in het andere ziekenhuis. Aanstaande woensdag is mijn eerste controle-afspraak, waarbij dan de drains er hopelijk uit mogen. Een week later op donderdag staat de tweede controle-afspraak waar de hechtingen verwijderd zullen worden.
Helemaal blij, maar ook nog ontzettend moe besluit ik nog even een video-update te maken. Dan is iedereen in één klap geïnformeerd.
En dan kan ik erna lekker m’n luisterboek aanzetten en even bijkomen. Hoewel de overnachting in het ziekenhuis noodzakelijk is vanwege m’n slaapapneu zie ik het nu stiekem wel als een voordeel. Ik ben zo gesloopt, ik had mezelf helemaal niks meer zien doen vandaag. En nu kan ik net even wat meer tot rust komen voordat ik naar huis ga morgen en er dan grotendeels alleen voor sta.
Welterusten!
Veel liefs, Renske 