Armday!

Het is zover!! Nadat ik gister redelijk laat ben gaan slapen was ik al vroeg wakker.. 05.20, wat inmiddels na de start van mn nuchterbeleid was, dus eten was geen optie meer. Daarom bleef ik nog lekker even liggen tot het écht nodig was om op te staan. Daar heb ik de laatste foto’s en video’s nog gemaakt van m’n armen. Een laatste keer vastleggen hoe alles eruit ziet vóór m’n operatie.

Een uurtje van tevoren neem ik nog even 2x paracetamol (500mg) in en voor ik het weet is het al tijd op pad te gaan. Uiteraard kom ik veel te vroeg aan bij het ziekenhuis, maar laat of op het laatste moment pas ergens zijn zit gewoonweg niet in mijn aard. Na een korte vragenlijst word ik doorgestuurd richting opname. Ik mag naar de eerste verdieping, opname B.

Eenmaal bij de balie aangekomen blijkt dat ik net in de koffiepauze ben beland en zo’n 10 minuten nog moet wachten tot iemand me verder kan helpen. Gelukkig heb ik geen haast!

Wederom moet ik wat vragen beantwoorden, maar dan wordt me de weg gewezen en word ik “officieel opgenomen” en krijg ik mijn kamer toegewezen. Nummer 149, een eenpersoonskamer! Ik ben eigenlijk wel blij, hoewel je niet zoveel te kijken hebt krijg je tegelijkertijd ook wel gewoon de rust die je nodig hebt. En ik denk dat dat nu wel belangrijk is.

Eenmaal gesetteld krijg ik de eerste controles en blijkt dat mijn temperatuur te laag is. Deze is namelijk 36,8 en voor de OK is het noodzakelijk dat deze minimaal 37 graden is. Dus mag ik mijzelf vast gaan omkleden in m’n sexy operatiejurkje, wordt er nog even bloed geprikt en daarna snel het bed in met een warmtedeken om voldoende op te warmen.

Er komt nog even een dame langs om te vragen wat ik voor het avondeten wil. Ik kies voor een warme maaltijd; Rendang! Of het heel verstandig is weet ik niet, maar momenteel heb ik honger en dan is het moeilijker om keuzes te maken haha!

Dan is het zover en wordt zo’n 45 minuten later de afdeling omstreeks 12:30 gebeld en mag ik richting OK. Ik ga nog even snel plassen, doe m’n tongpiercing uit en m’n bril af en dan ben ik er écht klaar voor. Met bed en al word ik richting de holding gereden. Daar staat een heel team van dames te wachten om mij klaar te stomen voor de operatie. “We zijn net een beetje de pitstop van de F1” zegt een van de vrouwen, terwijl er diverse plakkers en draadjes aan mij bevestigd worden. Dan is het infuus aan de beurt, bij navraag blijkt dat deze in mijn voet moet komen. Ik houd m’n hart vast, want in je hand is al niet erg fijn, maar in je voet…? En helaas is dat gevoel erg kloppend want na de holding bij elkaar gevloekt te hebben en 3 keer prikken verder zit het infuus er eindelijk in.

Maar veel tijd om erover na te denken heb ik niet, want dr. Jaquet en arts-assistent dr. Dujardin komen aangelopen. En hij komt naast mn bed zitten waar ik op de rand plaats neem zodat hij mijn armen kan gaan aftekenen. Stap voor stap legt hij uit wat hij doet. “Als ik je pijn doe moet je het zeggen hè”. Ik vertel over het zojuist geplaatste infuus in mijn voet. “Tering Jantje” zeg ik. En dr. Jaquet begint over de Kuip. Mijn vocabulaire wijt hij vast aan het feit dat ik daar vaak heen ga 😂 En we praten over voetbal als hij zijn tekenkunsten afmaakt.

Eenmaal afgetekend verdwijnen de heren weer en worden de laatste puntjes op de i gezet. Alleen dan komen de dames tot de conclusie dat ik nog steunkousen aan moet, in verband met mijn verleden met trombose. Dat is niet het einde van de wereld, ware het niet dat ik links net dat infuus erin heb gekregen. “Dat infuus blijft toch wel zitten he”, zeg ik wat angstig. Maar gelukkig kunnen ze er omheen werken. En met wat getrek en gepor zit alles uiteindelijk op z’n plek en word ik naar de OK gereden.

Ik mag op de operatietafel klimmen terwijl alles gereed wordt gemaakt. “Waar ga je over dromen?”. Goh daar heb ik nog geen moment over nagedacht. De vorige anesthesioloog stuurde me naar Hawaii. En wat deed die erna ook alweer? Ik kan er niet op komen. “Zullen wij dan naar de Malediven gaan?” De Malediven is niet zo handig met de zon en m’n littekens denk ik nog droog. En dan loopt dr. Jaquet binnen. Let’s get down to business!

Hij loopt met het ‘OK-personeel’ en mijzelf een checklist door. En gaat zich dan voorbereiden. De dame met het zuurstof-masker vraagt “op naar de Malediven dan maar?” waarop dr. Jaquet antwoord “de Kuip is ook een soort Malediven toch?”. Voordat de dame in kwestie kan antwoorden zeg ik “Dat is het zeker! Champions League avond in de Kuip dan maar!” En dan wordt het zuurstof-masker op m’n gezicht geplaatst…