Vandaag was het eindelijk tijd voor de échte pre-operatieve screening. Doordat ik voor m’n maagverkleining nogal een slechte conditie én sinustachycardie had, wilde de anesthesioloog dat ik toch nog even langskwam voor een ECG en een fysieke screening. Helemaal prima natuurlijk, geeft me gelijk de gelegenheid om het ziekenhuis vast een keertje te zien. Vanwege de kortere wachttijden van dr. Jaquet op deze locatie ben ik namelijk overgeplaatst van het Maasstad Ziekenhuis naar het Spijkenisse Medisch Centrum.
Omdat ik graag de tijd neem voor zaken, zeker nu m’n hoofd niet altijd doet wat ik wil, was ik al vroeg gearriveerd. Mijn ervaring met het Maasstad is dat zeker de patiëntenregistratie soms nog wel wat tijd kan opslokken. Maar hier was ik binnen 2 minuten al klaar en kon ik via route 23 onderweg richting de Cardiologie. Met een vroege afspraak van 8:15 nam ik dus om 07:50 al plaats in de wachtkamer en wachtte tot het personeel ook arriveerde.
Nu weet ik uit ervaring dat een ECG (hartfilmpje) echt heel snel gaat. Wat plakkertjes, even stilliggen en we kunnen door. Dat was nu ook het geval, alleen kreeg ik nu een soort zuignappen op m’n huid ‘gezogen’. Maar liefst een stuk of 8. Nu is mn vorige ECG al zeker 3 jaar geleden, maar in mijn herinnering was dit de vorige keer toch net anders. Denk ik dan.
Anyway, ik mocht door of eerder terug richting de hoofdingang waar het intakebureau zich bevindt. Daar werd ik heel vriendelijk ontvangen door een dame die achter het glas vandaan kwam om uit te leggen dat ik eerst opgeroepen werd door iemand van kamer 1 en daarna door iemand van kamer 2.
In kamer 1 bevinden zich de verpleegkundigen van de anesthesie. Zij liepen nog even alles met me door van de vragenlijst zoals lengte en gewicht, waar ik toch nog opnieuw gewogen werd omdat door de afgelopen periode mn gewicht niet meer klopt. Verder kwamen m’n piercings (uiteraard) ter sprake. En bespraken we nog even de opname. In principe is de ingreep een dagopname zoals dr. Jaquet had gezegd. Waarbij ik aangaf dat ik vanwege m’n slaapapneu nog wel even met de anesthesioloog wilde checken of dat zo bleef of niet.
Toen alle informatie over de opname, bezoekers etc. aan me verstrekt was mocht ik weer terug naar de wachtruimte. Daar nam ik plaats tot de eerder opgemerkte charmante man de anesthesioloog was die me naar binnen riep 😜. Met hem liep ik door de belangrijkste zaken heen, waarbij hij aangaf dat m’n ECG er netjes uit zag. Allereerst komt mijn maagverkleining ter sprake. “Heb je daar veel baat bij gehad? Dat zal wel natuurlijk” zegt hij, nog voor ik antwoord kan geven. Ik vertel hem dat ik zeker 75 kilo kwijt ben. Hij kijkt me vol ongeloof aan en neemt me eens goed op. Hij doet de optelsom en hij zegt, dat hij zich niet voor kan stellen hoe dat past in mij. Misschien moet ik beledigd zijn, maar stiekem vind ik het ook wel grappig. Ik ben wel echt heel fors geweest natuurlijk, maar het gewicht wat ik daadwerkelijk met mij meedroeg had niemand mij ooit gegeven. En was ik nu zeker nooit meer van plan om nog ooit (intern) met me mee te sjouwen.
Daarna is de slaapapneu aan de beurt en nadat we dit uitgebreid hebben besproken kwam hij toch tot de conclusie dat hij mijn dagopname zal laten aanpassen naar een verblijf. Waarbij ik wel wilde weten of ik dan in de ochtend gelijk naar huis mocht. “Ja, het klinkt misschien wat cru maar waar het op neer komt is dat we zeker willen weten dat u niet de dag erna dood in bed ligt. En omdat u alleenstaand bent hebben we die garantie niet. En met een opname kan de zuster controleren of u het apparaat opzet en ook tijdens uw slaap op blijft.” Ik vind het op zich niet zo erg, het gaat in principe maar om één nacht. En laten we eerlijk zijn, ook ik zou het uiteraard erg prettig vinden als ik de dag erna niet dood in m’n bed lig.
Dan komt als laatste m’n tongpiercing nog even ter sprake. “Ja, ik heb zelf wel graag dat je die uit doet” en hij begint met uitleggen waarom dat is. Ik heb dat riedeltje al eens gehoord, met name van de verloskundigen in het Maasstad die zelfs ná toestemming van de anesthiologen hem in te houden (bij zowel mijn GBP als de verwijdering van mijn galblaas) erop aandrongen dat ik mijn piercing uit deed. Dus ik vertel hem dat en hij geeft aan dat Maasstad een ziekenhuis is met meer mogelijkheden dan dit ‘ziekenhuisje’. Want als mijn piercing onverhoopt los zou schieten door de beademingsbuis dan belandt deze in mijn longen. En dan kom ik alsnog in het Maasstad terecht want die hebben een IC. “Groeit deze echt zo snel dicht dan?” wil hij nog weten, “want de operatie duurt ongeveer twee uurtjes.” Helaas wel, maar goed ik wil er ook niet een al te groot ding van maken. Dus spreken we af dat ik nog de mogelijkheid heb om enkele minuten voor de operatie mijn piercing uit te doen. En dat hij dan echt weer in moet zodra ik ook maar iets wakker ben.
Dan luistert hij nog even naar mijn longen en vult hij een formulier voor me in met belangrijke informatie. Nadat hij zijn handtekening heeft gezet laat hij weten dat het formulier voor mijzelf is, maar dat opname deze nog even in moet scannen voor het dossier. En dat ik officieel ben goedgekeurd voor de operatie!
Veel liefs, Renske 