Na de galblaasoperatie viel ik vrij veel af, ik had veel pijn en at dus ook niet zoveel. Maar eenmaal weer bezig met m’n herstel kwamen de kilo’s er ook zó weer aan. Zomaar in een week zat er 3,3 kilo aan. En daarna waren het ook alleen maar kleine plusjes. Ik had daar best veel problemen mee. Ik begreep heus wel dat die 2,5 kilo per week afvallen niet normaal is als je al een jaar PO bent, maar ondanks m’n langere herstel had ik wel gehoopt dat er in ieder geval iets vanaf zou blijven. Dus waar ik eerder echt nog maar een keer per week op de weegschaal stond, vind ik deze steeds vaker weer.
Natuurlijk wil je niet dagelijks op de weegschaal staan, maar snel afvallen én bijna evensnel weer aankomen geeft je zo’n mindfuck. Het gevoel van wegen geeft je een soort inzicht, zelfs als je er niks aan kan doen. Of nouja dat kan wel, maar mijn probleem is dat ik ook veel moeite heb met eten. Of misschien moet ik zeggen juist het gebrek aan moeite met eten. Ik kan voor een maagverkleiner vrij veel eten. Ik ben gewoon een normale kleine eter haast. En er zijn echt wel dingen die ik niet kan verdragen maar echte dumpings of vastlopers heb ik (gelukkig!) niet meer. Dat betekent wel dat je nog maar weinig op je vingers getikt wordt en het vooral allemaal zelf moet doen. En dat is gewoon best lastig soms, je hoofd is immers niet geopereerd.
Nu ben ik onlangs weer begonnen met sporten. Zelf vind ik namelijk dat ik voor de operatie echt goed in balans was. Ja ik ging wel voor m’n gevoel al vroeg stabiliseren, maar mijn eetbehoefte en sporten matchten elkaar goed. Dus als je dan wel blijft eten, maar niet kan sporten dan gaat het natuurlijk mis! Dus ik vond het hoog tijd om weer aan de slag te gaan en die extra kilo’s eraf te krijgen. Boksen en bodypump mocht nog net niet, dus ging ik met een vriendin starten aan een zomercursus Salsa! Even sfeer proeven voordat we misschien echt aan de slag gaan in september! Dat doe ik inmiddels iedere week en in de tussentijd heb ik een bokstraining gehad. 2 weken geleden. Het was op het randje van m’n 8 weken herstel dus ik dacht ik waag een poging! En hoewel de training best oké ging, had ik best veel spierpijn achteraf. Zoveel dat ik even twijfelde of het niet op de grens lag met andere pijn. Maar ik had de week erna geen training in verband met vakantie dus kon daar even goed van bijkomen.
Toch zag ik vooralsnog weinig veranderen aan de kilo’s. En hoewel ik natuurlijk ook nog bij de diëtiste was geweest voor wat extra handvatten, had mn aangepaste eetgedrag ook niet direct invloed. Afgelopen dinsdag tikte ik dan ook bijna het exacte gewicht aan wat ik op 11 mei woog. Een week voor m’n operatie. Slechts 2 ons verschil. Dat is bijna 2 maanden, waar dus heel veel in gewicht is gebeurd. Maar eindstand, precies niks dus. Dan kan je natuurlijk zeggen ik ben geopereerd en moest daarvan herstellen. En heus weet ik dat ook wel, maar het zijn gewoon twee hele maanden van stil staan. Terwijl je eigenlijk wel een gewicht hebt gezien die zeker 6,5 kilo minder was.
Maar sinds deze week lijkt het ineens te gaan veranderen. Woensdag -0,7, Donderdag -0,8, gister -2,4 en vandaag -1,2. “Kijk hoe ik ineens veel afval weer in slechts 1 week. Ik vertrouw “ineens” niet” zeg ik tegen m’n moeder en zusje. Leuk als het gewicht weer gaat naar het lichtste wat ik so far gewogen heb, maar als het er volgende week weer aanvliegt heb ik er niks aan. Dan liever wat minder snel. Want wat een mindfuck weer.
Deze week is ook weer de eerste keer dat ik een volledige sportweek ga proberen. Boksen, bodypumpen én salsa. Met name die eerste twee kunnen natuurlijk wel weer voor extra gewicht zorgen. In dit geval is het positief, want met m’n kracht is het wel droevig gesteld. Maar al die struggles, ik vind het allemaal maar lastig. Laten we hopen dat deze wending een goede nieuwe start is voor een betere balans en waar ik hopelijk toch echt nog een paar mijlpalen mag gaan aantikken!
Veel liefs, Renske 