Vandaag was mijn 1 jaar controle van de gastric bypass met de physician assistent M.R.. Als ik ga zitten vraagt hij hoe het met me gaat en ik zeg dat het best goed gaat en sinds wanneer ik geen pijn meer had van de galblaas operatie. “Je ziet er anders niet uit alsof je geen pijn hebt”. Ik vertel dat ik gister het niet zo geniale plan had om de kussens van m’n hoekbank te wassen en de hoes om het grote kussen te krijgen resulteerde in nu een wat pijnlijk gevoel.
Dus gaat het al snel over het herstel, rustig aan doen en sporten. En met name wat allemaal dus niet mag. “Het officiële herstel na een operatie is acht weken. Gezien hoe je lichaam reageert lijkt het me goed om toch de 8 weken aan te houden voor je echt weer van start gaat met de intensievere sporten. Want anders ga je jezelf echt voorbij lopen”. Ik had wel echt op wat positiever nieuws gehoopt, stiekem had ik zelfs al een beetje in gezet op aanstaande maandag om weer aan bokstraining te beginnen. Maar helaas. Wel mag ik wandelen, fietsen én dansen! Ik ga in juli een zomercursus salsa dansen doen met vriendin S. Daar kreeg ik gelukkig wel groen licht voor.
Uiteraard is mijn eten en drinken ter sprake gekomen. Dat het momenteel vrij zwaar valt. Dat ik er ook regelmatig misselijk van word. Dat is niet gek en zou mettertijd beter moeten worden. M’n eetpatroon zelf heb ik onlangs nog met de diëtiste besproken dus dat hoeft nu dus niet.
“Maar hoe gaat het nu met je klachten?” Na de galblaasoperatie was ik al vrij snel op de SEH beland en vanuit daar had ik weer maagbeschermers voorgeschreven gekregen. En die slik ik nog steeds. Dat is niet helemaal de bedoeling, want anders weten ze niet of de ingreep de daadwerkelijke oplossing is geweest voor mijn probleem. Dus per direct ga ik stoppen met de pantoprazol, mochten er toch weer klachten komen dan mag ik wel weer beginnen met de maagbeschermers en moet ik contact opnemen. Dan moet ik een gastroscopie. Maar laten we maar hopen dat dat niet nodig is.
Verder hebben we het nog over mijn bloedwaarden gehad. Die zien er keurig uit. Mijn albumine zit net onder de ondergrens en die heb ik wederom ter sprake gebracht. M.R. geeft aan dat bij mensen met een GBP een waarde van 34 vrij normaal is. Dat daarbij er nog geen alarmbellen gaan rinkelen. Ook in mijn dossier en gesprekken met de diëtiste blijkt dat ik in ieder geval goed focus op voeding en eiwitten. Daarnaast kijken ze ook naar een andere waarde op het gebied van eiwitten omdat dit altijd met elkaar samen valt. Mijn Ferritine waarde is helemaal prima, dus ik hoef mij geen zorgen te maken. “Ben je een beetje gerustgesteld?” en op mijn gezicht leest hij het antwoord al af. Ik vertel hem dat ik gewoon een beetje voorzichtig en ook sceptisch ben, waarmee hij aangeeft dat dat alleen maar goed is.
Ondanks alles lig ik qua afvallen goed op schema. Voor de operatie leek het alsof ik ging stabiliseren maar de verwachting is nu dat ik toch nog wel wat kilo’s ga afvallen voor dat dat gebeuren gaat. Wel moet ik rekening houden met wisselingen in gewicht en dan heb ik het vasthouden van vocht door de warmte nog niet eens genoemd. Maar voor nu is herstellen het allerbelangrijkste. Dat duurt lang, langer dan gemiddeld juist omdat mn lichaam het afgelopen jaar zoveel te verdragen had. Die is in de war en heeft tijd nodig om terug te gaan naar het moment dat alles oké was. Dus tellen we nog maar een keer tot 10, halen we nog een keer adem en focussen we daarop.
Veel liefs, Renske 