Afgelopen week bedacht ik mij dat het weer tijd was om mijn centimeters op te meten. Maar wacht… dan is de zes maanden post operatief ook bereikt! Zes maanden….. Wauw! Zes maanden geleden onderging ik een van de spannendste dingen in mijn leven.
De allereerste keer dat ik écht koos voor mijzelf, een beter leven. Omdat ik zo niet meer wilde leven. Maar wat een rollercoaster; het voortraject, de operatie maar ook het herstel. Ik dacht dat er geen einde aan kwam. En poef ineens was het daar toch. Geen duizeligheid, geen pijn meer rondom de wondjes. Ook die zijn inmiddels goed genezen en worden zelfs al een beetje lichter van kleur.
Zes maanden en ik ben niet alleen ruim 40 kilo afgevallen (53,5 kilo in totaal). Ik heb ook veel centimeters verloren én ben veel fitter geworden. Ik geniet zelfs van het sporten, al heb ik soms echt geen reet zin om erheen te gaan. In mijn optiek, precies zoals het hoort. Balans! Ik ga werken, ik sport, ik eet (soms wat minder) gezond, ik ga af en toe te laat slapen en klaag dat ik moe ben of dat ik het koud heb. En eerlijk? Ik zou niets anders willen.
Ik ben niet minder of juist meer dan de persoon 50 kilo geleden, maar ik heb mijzelf wel meer gevonden. Ik ben lichter in gewicht en en in mijn hoofd. Met dank aan het Bariatrie traject én de psychotherapie die ik heb gevolgd.
Ik zou niemand zomaar aanraden om voor deze ingreep te kiezen. Maar als je echt alles hebt geprobeerd en (blijvend!) afvallen lukt niet? Je ziet jezelf aan het eind juist steeds een beetje voller worden, in plaats van slanker. Dan zou ik willen zeggen ga het gesprek aan met je huisarts. Laat je niet afwimpelen en zorg dat je goed geïnformeerd wordt over de mogelijkheden die er zijn.
De enige “spijt” die ik heb, is dat ik niet eerder onder ogen durfde te zien wat onvermijdelijk was en ik daarom nu pas die keus heb gemaakt. Want zoals ik mij nu voel, dat gun ik iedereen!
Veel liefs, Renske 