“Daten is weten”, als ik dat eerder wel eens las op een profiel van een man in m’n datingapp, dan rolde ik altijd met m’n ogen. Ik dacht altijd dat ik iemand eerst een beetje wilde leren kennen voordat ik echt ging afspreken. Want als er geen klik is in de chat kan dat onmogelijk wel het geval zijn in real-life… Toch?
Maar het punt is dat iedereen in een chat zich nog zo leuk voor kan doen, maar je in werkelijkheid echt geen idee hebt of de chemie er is. En is het eigenlijk niet véél leuker om elkaar face to face te leren kennen!?
Dus trok ik m’n stoute schoenen aan en hintte ik op een date, nadat ik enkele dagen aan het kletsen was. Hij begreep de hint en op een heerlijke niet al te hete zomerdag begaven we ons richting Brouwersdam waar we lekker gewandeld hebben met uitzicht op de zee. Een terrasje hebben gepakt, veel hebben gekletst en de dag hebben afgesloten bij een restaurantje in Renesse. Daarna heeft hij mij als een ware gentleman weer thuisgebracht.
Het was fijn. Her en der kreeg ik wat complimentjes over mijn ‘leuke koppie’. En we hebben over vanalles en nogwat gepraat. Een prima reden voor een vervolgdate! Toch?
De havendagen waren afgelopen weekend in Rotterdam en daar was ik nog niet eerder geweest. Dus kozen we ervoor om daar samen naartoe te gaan. Wederom was het mooi weer, wel wat warmer. Halverwege besloten we om lekker wat te drinken op een terras en de andere helft van de Havendagen heb ik nooit meer gezien. Volgend jaar maar een nieuwe poging. Tijd voor eten! Ik had gereserveerd bij Supermercado. Een restaurantje dat door m’n collega was aangeraden.
Als de serveerster onze bestelling op komt nemen vraagt m’n date om frietjes als bijgerecht. Ze kijkt mij aan en vraagt of ik ook wil. Aangezien ik al spareribs heb gekozen, zal dat er niet in zitten. Ik kan er altijd nog een paar bij hem bietsen natuurlijk. Dus vriendelijk antwoord ik dat ik geen bijgerecht hoef.
“Stom dat als je wat voller bent ze er altijd maar van uitgaan dat je ook wat extra’s wil”. Met stomheid ben ik geslagen als ik in mij opneem wat mijn tafelgenoot nu eigenlijk zegt. Mijn ervaring van een nette serveerster die bij mij nog even checkt of ik ook niet wat wil, staat het volgende moment voor mij ineens volop in het teken van mijn overgewicht. Ik weet niet zo goed wat ik er van moet denken, dus laat ik het gaan.. Ons etentje verloopt verder prima, oké spareribs was een domme keus want na 4 happen valt het fout en krijg ik niks meer weg. Maar verder is het gezellig en kletsen we nog wat weg.
Als ik ‘s avonds thuis ben popt toch die ene opmerking weer even in m’n hoofd. Het zit mij dwars. Hij heeft gezegd dat hij niet echt op uiterlijk valt, maar innerlijk heel belangrijk vindt. Mij naast m’n mooie koppie erg gezellig vindt. En mij neemt zoals ik ben. Waarom dan toch die ene opmerking die benadrukt dat ik voller ben. Een kleine domper is het wel, dus ik besluit hem een berichtje te sturen zodra hij thuis is.
Hij had al eens eerder gezegd nogal direct te zijn en soms erg lomp uit de hoek te komen. Wat niet rot bedoeld is en zeker niet gemeend. We praten er even over en klaren de lucht. Ik voel op dat moment hoe erg ik gegroeid ben. Ik praat over m’n gevoel, zonder dat leidend te maken met aannames over hoe een ander iets bedoelt..
Ik bedacht mij dat het voor het eerst is dat ik zo goed in m’n vel zit en op een normale manier kan daten. Ik overanalyseer de dingen niet meer zo, ben enorm gegroeid, met dank aan m’n psychotherapie. En er is natuurlijk een kans dat dit niet de man van mijn dromen gaat zijn. Maar als dat zo is, dan is dat niet erg. Dan wacht ik gewoon tot die wel op mijn pad komt.
Want dat verdien ik! 😊
Veel liefs, Renske 