Vandaag is mijn intake afspraak voor het beweegtraject. Zodra ik binnenstap bij J.B. bespreken we de afgelopen periode en alles wat voor hem belangrijk is om te weten. Aangezien ik hem vorig jaar augustus voor het laatst heb gezien vertel ik hem ook over mijn zweepslag en welke impact het nu nog op mij heeft.
Dan vertelt hij dat ik twee opties heb. Namelijk een aantal 1-op-1 afspraken waar ik uitleg ga krijgen over fitness die voldoende moet zijn om zelf dan verder op te pakken in de sportschool. Zowel cardio als krachttraining komt dan aan bod in combinatie met mijn HMS. Of ik kan kiezen voor het 6 weken durende beweegtraject. Dan sport ik twee keer per week een uur en komen er in die 6 weken verschillende onderdelen aan bod; fitness, badminton, crossfit, dynaband, boksen etc.
Sommige van die onderdelen klinken hartstikke leuk om te ontdekken. Maar sommigen ook weer totaal niet. En ik twijfel over wat ik moet kiezen. Het traject is er op gericht om mensen na de operatie kennis te laten maken met verschillende sporten om daarna zelf de draad op te kunnen pakken. Ikzelf heb een doel. Weer aan de slag gaan zodat ik op termijn weer dingen kan doen zoals bodypump of bodycombat. Want hoe fijn het ook is om af te vallen en slanker te worden, is het voor mij even belangrijk om een sterk lichaam te ontwikkelen. Want dat doet de pijnklachten afnemen die HMS mij geeft.
Ik twijfel wel een beetje want het beweegtraject is intensiever en ben je minder alleen op jezelf aangewezen, maar toch kies ik uiteindelijk voor de 1-op-1 afspraken. J.B. geeft aan dat ik eventueel de volgende afspraak nog mag beslissen om te wisselen. Dan kan ik er over nadenken.
Hij geeft mij uitleg over de manier van cardio trainen. Hij wil namelijk dat ik op hartslag ga trainen. Vorig jaar met de interval-wandeltrainingen was dat ook het doel, maar door mijn (destijds onbekende) sinustachycardie was het onmogelijk om mijn hartslag laag genoeg te krijgen. Hij laat mij een overzicht zien met de hartslagen. Ga je voor vetverbranding dan mag je op 60% van de voor jou vastgestelde maximale hartslag zitten (220 minus je leeftijd), kies je voor uithoudingsvermogen dan dient dit 80% te zijn. En dan is het belangrijk om deze manieren van trainen met elkaar te combineren.
Na de theorie gaan we naar de fitness zaal. Hij had aangegeven aan de telefoon afgelopen week om in sportkleding te komen, zodat we de theorie nog even praktisch konden maken in de zaal. Ik heb keuze uit roeien, fietsen, lopen of op de crosstrainer. Ik kies voor de hometrainer en stap op de fiets. We gaan eerst voor vetverbranden en dus mag mijn hartslag niet lager zijn dan 111 en niet hoger dan 116. Relax ga ik aan het fietsen en blijf geconcentreerd op mijn hartslag letten. Ik merk dat dit minimale inspanning levert, ja ik heb het wel iets warmer gekregen maar dat was het dan ook wel. Na een minuut of 7/8, gaan we wisselen. Niet omdat het klaar is, want dit hoor je zo’n 40 minuten te doen. Maar omdat J.B. mij ook nog graag even bezig wil zien wanneer ik op uithouding train. Ik klaag niet, de afgelopen dagen heb ik nogal snel last van mijn billen wanneer ik zit op hardere oppervlakken. Dit zadel is geen uitzondering!
De crosstrainer vind ik echt een leuk apparaat. Dat vond ik vroeger al. En ik weet dat m’n hartslag dan vast snel hoog zit. Dus kies ik daarvoor. Ik stap erop en ga aan het ‘crossen’. Let goed op m’n hartslag en hups op en neer. Maar dat op en neer gaan is niet goed. Na slechts één minuut of 3 word ik enorm licht in mijn hoofd en de duizeligheid zet in. Ik geef het aan en J.B. breekt direct de training op de crosstrainer af. Dit apparaat wordt het dus niet.
Wanneer het wat beter gaat gaan we richting de loopband. Ik stap erop en J.B. geeft aan dat ik zelf even de snelheid moet bepalen. Want behalve de hartslag is de impact tijdens het lopen groter voor m’n lichaam in verband met de HMS. Sneller of harder moeten lopen kan pijnklachten geven en dat is niet de bedoeling. Ik eindig op een snelheid van 4,9. Maar mijn hartslag komt niet boven de 138 uit, waar die voor de training naar de 148-154 moet. Harder lopen is ook geen optie. We praten even tijdens het lopen en m’n hartslag stijgt vervolgens alsnog naar de 150. Na enige minuten blijft m’n hartslag hoog genoeg en ga ik aan de slag. Ik grap dat ik straks tijdens de training maar moet gaan zingen. Al betwijfel ik of m’n omgeving dat zal waarderen op dat moment haha!
Omdat deze trainingen intensief zijn is het niet de bedoeling zoals bij de vetverbranding dit 40 minuten aan één stuk te doen. Maar in drie etappes van maximaal 10 minuten. Voor vandaag doen we 10 minuten in totaal. Voor mijn (vervolg)training is het van belang dat de tijd pas gaat tellen zodra mijn hartslag op de juiste hoogte is. Ik stap van het apparaat af en merk dat ik wat duizeligheid ervaar. Maar dat is gelukkig maar van korte duur.
We lopen naar het bureau om het vervolg af te spreken. Door de zomerperiode en de afgekaderde blokken die er zijn voor bariatrie patiënten is er weinig ruimte in de agenda. De twijfel begint een beetje toe te slaan over mijn keuze. Want bij het beweegtraject kan ik gewoon aanhaken op vaste tijden en is dit niet een probleem. Ik geef dit aan bij J.B., maar die weet uiteindelijk wel een plek te bemachtigen voor me op 16 augustus bij een van zijn collega’s. Over 2,5 week pas. “Ik weet dat je liever sneller wil, maar nu kan je 2 weken aan de slag met je cardio. En om ook gelijk al te starten met krachttraining is zo’n enorme impact op je lichaam. Je wordt nu al duizelig alleen van de cardio. Misschien is het juist goed om het even zo te doen..” zegt J.B. als hij de teleurstelling op mijn gezicht ziet. Maar mocht ik mij bedenken mag ik altijd nog aanhaken op het beweegtraject en kan ik dat over 2 weken aangeven tijdens mijn vervolgafspraak bij zijn collega.
Tijd om naar huis te gaan. Zodra ik buiten sta merk ik de impact van dat kleine half uur bewegen. Ik ben helemaal gesloopt!
Veel liefs, Renske 