Vandaag had ik (onder andere) mijn controle afspraak in het ziekenhuis. Deze had ik met M.R., verpleegkundig specialist. Als ik zijn kamer binnenstap en plaats neem vertelt hij me dat ik twee weken geleden een gastric bypass operatie heb gehad (goh echt? :P) en dat hij benieuwd is hoe het nu met me gaat.
Ik begin te vertellen over mijn eerste dagen, thuis. Hoe het eten en drinken gaat. De voortgang, maar ook de ommeslag van afgelopen woensdag. De duizeligheid, licht in m’n hoofd. M’n dumping. En hoe mijn dag gister verliep inclusief de dextro.
Nu gaf hij aan dat dextro niet per se tot nare situaties hoeft te leiden. Dat het deels ook afhankelijk is van de oorzaak van mijn klachten. Dat kan inderdaad een te lage bloeddruk zijn of te lage bloedsuikerspiegel. Mijn menstruatie kan daarin ook een rol spelen. “Maar wat we zien is dat in de eerste 2 weken, zeker bij mensen die zich goed voelen, er soms iets te hard van stapel gelopen wordt. Samen met het weinige eten, kan het lichaam dat al zo hard moet werken het niet meer kan bijbenen. En moet het wat inhalen, zoals nu bij jou waarschijnlijk het geval is. Dit trekt ook vanzelf weer weg. Het is alleen wel heel erg belangrijk om goed naar je lichaam te luisteren.“
Verder wil hij weten of ik al begonnen ben met het innemen van vitamines. Ik geef aan dat ik dat inderdaad heb en omdat Fit For Me niet goed viel, ik nu over ben gestapt op Flinndal. De verpleegkundig specialist gaf aan dat dat geen enkel probleem is, maar dat ik er dan nog wel vitamine D. naast moet gaan slikken omdat die niet voldoende in de tabletten is opgenomen. Nu krijg ik die momenteel al via de internist omdat mijn vitamine D waarde sowieso al erg laag waren. Dus zolang ik die heb is het geen probleem en bij de 6 maanden controle worden mijn bloedwaarden sowieso gecontroleerd. Dus dat wordt vervolgd!
Als een van de laatste vragen wilde M.R. weten of ik al heb nagedacht over bewegen/sporten. Ik vertel hem dat ik graag zou willen beginnen met zwemmen, alleen weet ik niet of m’n wondjes al voldoende zijn genezen en uiteraard pas als de duizeligheid afneemt. Ik ben hypermobiel en zwemmen heeft mogelijk minder impact op m’n lijf. Daarnaast zou ik als ik wat verder in m’n herstel ben graag weer m’n pre-Corona sporten oppakken zoals Bodypump of Bodycombat. Maar dat is wat heftig om te beginnen. Ik geef aan dat ik dan misschien fitness moet doen om te overbruggen, maar dat vind ik lastig omdat ik fitness geen reet aan vind en met m’n HMS wil ik mezelf ook niet overbelasten. “Je hebt gelijk, fitness is ook niks aan. Maar we kunnen eventueel J.B. (bewegingstherapeut) weer inschakelen om je te begeleiden daarin.” Dat vind ik een goed plan en ik mag aan de bel trekken zodra ik die 6 weken P.O. voorbij ben.
Dan is het tijd om mijn overgebleven hechtingen te verwijderen. Eentje was al haast een beetje vergroeid, dus eruit trekken ging niet zo gemakkelijk. *oooefff*. Maar m’n wondjes zien er goed uit én zijn al goed genoeg om mee te mogen zwemmen. Dus daar ben ik erg blij mee!
De verpleegkundig specialist sluit ons gesprek af met dat ik het goed doe. En dat ik mezelf gewoon even wat extra tijd moet gunnen. Onze volgende afspraak is over 3 maanden. Even een korte check hoe het met me gaat. Ik mag zelf kiezen of die fysiek is of via videobellen. Waarbij ik kies voor dat laatste. “Zien we elkaar dan!”
En daarbij kan ik m’n eerste echte controle van m’n lijstje afstrepen!
Veel liefs, Renske 