“U komt voor de voorlichting? Dan mag u plaatsnemen in de wachtkamer”. Ik pak nog even wat water en ik neem plaats. Ik ben altijd op tijd, dat is deze keer niet anders. 15 minuten zijn vast zó voorbij.
Dan mogen we naar de voorlichtingsruimte. We zijn met vier patiënten, 3 mannen en ik. En dan nog 2 vrouwen; partners. Gek toch dat je zo weinig online terugvindt van mannen die de ingreep hebben gedaan en dan toch met 3 mannen samenkomt tijdens zo’n voorlichting.
Dan gaat W., de physician assistent van start met zijn verhaal. Hij legt uit hoe BMI werkt en dat bij een BMI boven de 35 het wordt bestempeld als een ziekte. Een BMI van 35 is ernstig overgewicht, een BMI van 40 heet morbide obesitas. Na verloop van tijd zie je bij mensen met zoveel overgewicht dat er nog andere ziektes uit voort komen. Denk aan suikerziekte, hoge bloeddruk, slaapapneu syndroom en grote omvang van de buik. Doe daar een cholesterol afwijking bij en dan is er sprake van een metabool syndroom. Mensen die dit hebben leven gemiddeld 10 jaar korter. Deze staat op plek 2, na roken. Ik heb dan geen suikerziekte en “slechts” lichtelijke hoge bloeddruk en cholesterol afwijking. Maar ook de andere 2 noemers kan ik afvinken. Dat is toch wel erg zorgwekkend.
Vervolgens gaan we verder met de uitleg van de operatie. Hiervan wist ik natuurlijk mede door mijn eigen onderzoek al best veel. Toch vind ik het echt wel interessant om te horen in detail hoe zo’n operatie vergaat. Waarom ze bijvoorbeeld over zijn gegaan op laparoscopische ingrepen, wat de verschillen zijn tussen een gastric bypass en gastric sleeve en welke complicaties er eventueel zijn. In mijn ziekenhuis maken ze nog geen gebruik van de zogeheten operatiestoelen, maar van tafels die maar liefst 800 kilo kan dragen. Ook wordt verteld met hoeveel mensen zo’n operatie uitgevoerd wordt, dat een van die mensen tussen je benen staat te opereren en dat het dus gewaardeerd wordt dat je een schone onderbroek draagt. Dus ja die mag je aanhouden, maar wel graag schoon! 🥲 Verder wat je op de dag van opname mag verwachten tot het moment dat je weer naar huis mag. Dat je contactpersoon 2 keer gebeld wordt, het moment na de operatie en het moment dat je naar de afdeling terug mag. Dat doen ze heel bewust omdat anders iemand misschien al direct naar het ziekenhuis vliegt en dan moet je contactpersoon misschien wel een paar uur in de hal wachten omdat jij nog niet wakker bent geworden van de narcose. Wat ik wel een pluspunt vind is dat ik dus géén trombose spuitjes hoef te zetten bij mijzelf. Deze worden tegenwoordig enkel gegeven tijdens de opname.
De vorige keer bij de groepsbijeenkomst van Joyce had ik gehoord dat met een slaapapneu je een nacht extra moet blijven, dat vroeg vragen op. Dus nu had ik de kans om deze te stellen. Op zich is het best simpel. Een standaard opname bij mijn ziekenhuis is 3 dagen en 2 nachten. Dit doen ze omdat ze zeker willen zijn dat alles goed gaat. Wel is het zo dat als het écht heel goed gaat en er is een zeker gevoel vanuit alle partijen (jouzelf, verpleegkundige, physician assistent) dan is er een kans dat je op dag 2 aan het einde van de dag, na de warme maaltijd, al naar huis mag. Alleen wat je ziet met narcose is dat wanneer je een slaapapneu hebt dat het risico wat hoger is. De aantal apneu’s in de nacht zijn namelijk nóg meer dan normaal. Ook omdat de slang van het CPAP apparaat soms ’s nachts nog wel eens los gaat, dan willen ze je voor de zekerheid liever een nacht extra in het ziekenhuis houden. Dan kan een zuster af en toe controleren of het goed met je gaat, je slang even weer goed bevestigen of je zelfs even wakker maken.. Dat is ergens wel een prettig gevoel, zou niet zo fijn zijn dat de operatie dan goed gaat en dan de slaapapneu in combinatie met de narcose voor problemen zorgt. En je dan ’s nachts weer halsoverkop naar het ziekenhuis moet.
Verder ging het uiteraard over bewegen en sporten. Mensen die sporten blijven namelijk langer stabiel in hun gewicht en vallen bijna zelden terug. Dus minimaal 30 minuten bewegen en 2x 1,5 uur per week sporten. Het niet eens uit welke sport er beoefend wordt. “Als je hart er sneller van gaat kloppen en je gaat er van zweten, dan is het goed“.
Na ruim een uur sluit W. zijn voorlichting af.. “Zijn er nog vragen?“, terwijl hij de ruimte rondkijkt. Een mede-patiënt stelt de vraag over hoelang van te voren je te horen krijgt dat je geopereerd gaat worden. “Dat is zo’n 4-6 weken, of sneller zodra het bekend is. Maar dat is afhankelijk van de situatie. Soms kan het ook korter zijn als er een gat is gevallen. De wachtlijst is op dit moment ontzettend grillig, waar COVID-19 steeds doorheen dendert. Ik heb nu ongeveer 250 mensen op de wachtlijst staan“. Eigenlijk hoor ik nog maar weinig wat hij daarna zegt, want ik denk alleen maar 250 ?!?!?!?!? W. vervolgt zijn verhaal dat ze tot ná de zomervakantie wel zoet zijn met die 250 patiënten die al op de wachtlijst staan en alle nieuwe patiënten er natuurlijk pas achteraan komen, dus dat het nu lastig bepalen is hoelang we moeten wachten maar dat we zeker rekening moeten houden met de 2e helft van dit jaar. “Einde van het jaar en alles wat sneller gaat is mooi meegenomen” en daarmee komt de eerste officiële voorlichting definitief tot een eind.
Hoewel ik écht heel blij was.. ben (!), dat ik eindelijk wat verder kom in mijn voortraject. Vind ik het toch heftig, de lengte van de wachtlijst. Maar goed, voor nu houd ik mij vast aan de voortgang en kijk ik uit naar mijn gesprek met de chirurg volgende week!
Veel liefs, Renske 