“Maar hoe nu verder dan? Wanneer mag ik naar de internist? Moet ik wachten? Hoelang moet ik wachten?” De vragen die ik had toen mevr. vd. W. mij belde met nieuws. “Je moet in weken denken in plaats van maanden” was haar antwoord. Op zich klinkt dat positief, maar nog een beetje vaag. En ik was zó ontzettend blij dat al het andere nu klaar is, dat ik dacht komt wel! Maar iemand die mij een beetje kent weet dat ik van duidelijkheid houd. Ik kan dingen leuk vinden of niet, maar dat vage gedoe trek ik echt heel slecht.. Ik trok daarom dan ook m’n stoute schoenen aan en belde het ziekenhuis eens zien of we het allemaal wat concreter kunnen maken.
Ik legde uit dat ik door mag naar de internist maar niet zo goed weet wat de wachttijd is. “Je moet denken aan eind november” zegt de dame aan de telefoon nadat ze het een en ander voor me heeft opgezocht.. Wacht.. WAT?! “Ja door Corona hebben we een tijdlang geen internist beschikbaar gehad, nu hebben we er wel een voor een aantal dagen per week alleen is er dus een wachtlijst ontstaan. En die is zo’n 6 tot 8 weken..”
6 tot 8 weken valt in vergelijking met eerder echt reuze mee. Dat weet ik omdat ik via social media ook wel 3 tot 6 maanden voorbij heb zien komen. Ik had ook wel rekening gehouden met een mogelijkheid dat het zolang zou kunnen zijn. Maar als je dan een vrij concrete periode te horen krijgt dan valt alles op zijn plek. En in mijn geval voelt dat een beetje teleurstellend. Ik wist al wel dat ik dit jaar niet geopereerd zou worden, maar qua schatting had ik ingezet op januari. Maar als ik eind november pas aan de beurt ben en in het beste geval is er niet zoveel aan de hand, kan ik gewoon lekker door. Dan moet ik alsnog naar een groepsbijeenkomst én krijg ik nog het opnamegesprek. Dan mag ik blij zijn als ik in ieder geval dit jaar nog op de wachtlijst kom. Een wachtlijst die nu zo’n 3 tot 4 maanden is.
“Maar soms valt er ook wel eens een afspraak uit en wie weet kan je dan wel eerder. Bel anders over een paar weken nog een keertje..”
Het voelt een beetje als een domper. Daar gaat m’n euforische gevoel. Nog maar even een paar keer diep adem halen, want we gaan wederom heel veel geduld nodig hebben.
Veel liefs, Renske 