“Misschien moet je af en toe gewoon even stoom afblazen? Ga kickboksen ofzo..” Ik lach om de opmerking van mijn collega M. terwijl mijn gedachten afdwalen. Ik heb vroeger wel aan een vechtsport gedaan, daarom weet ik ook dat fysiek ik daar nu niet toe in staat ben. Maar het was nooit de vechtsport waar ik mezelf echt even in kon verliezen.
Dat is dansen wel. Of ik nu verdrietig, boos, moe of chagrijnig ben. Dansen kan áltijd. Tijdens dansen vergeet ik even alles om me heen. Alleen maar oog voor mijn danspartner, de muziek en het ritme. Wat een heerlijke manier om in op te gaan en jezelf even te verliezen. Of vind je dan juist jezelf?
Als 12-jarig meisje mocht ik van mijn moeder op dansles. Ik kom uit een familie waar graag gedanst wordt. Mijn Opa & Oma, oom’s, tantes en ook mijn moeder had de kunst van ballroom & latin dansen aardig onder de knie. Dus ging ik dansen bij de plaatselijke dansschool, dansstudio Vieberink. Tot ongeveer mijn 16e heb ik aan stijldansen gedaan, waarna ik langzaam overging op Streetdance & Hiphop. Dat heb ik zo’n 2 jaar gedaan voor ik daar mee stopte. Een jaar of wat later merkte ik dat ik het miste. Het dansen, de gezelligheid en alles wat er gebeurt in de danswereld. Ik woonde toen inmiddels op mijzelf in Oss waardoor ik bij danscentrum Zwijsen terecht kwam. Helaas door verhuizen en het stoppen van mijn vaste danspartner, is het dansen destijds wederom op een laag pitje komen te staan. Zo jammer vond ik dat, maar soms is er niets aan te doen.
Veel liefs, Renske 