Off day

Half 3 ‘s nachts is het als ik wakker word. Mijn keel voelt dik en doet kapot veel pijn. Mijn hoofd knalt uit elkaar, ik ben ineens snotverkouden en ik bevries. Tering wat is het koud. Ik doe het raam dicht en haal het dekbed tevoorschijn. Maar zelfs daaronder voelt t alsof alleen de toplaag van mijn lichaam verwarmd wordt. De rest voelt verkleumd. Ik lig wakker en ik woel. Een hete douche zou misschien wel helpen, maar ik kan de moed niet vinden om overeind te komen. Hoe kan dit nou zo ineens?

Gister had ik een off day. Althans dat dacht ik.. Ik heb wel vaker een off day tijdens het traject. Maar wie heeft dat nou niet? Het punt is dat het bij mij soms zo heftig kan zijn. Ik zat er niet lekker in en een nietszeggende discussie met een collega leverde de nodige emoties op. Ik was behoorlijk van mijn stuk en had er weer flink de balen in. Vandaag is het 6 maanden dat ik psychotherapie krijg. Je zou denken dat ik dingen beter onder controle krijg, dat je verbetering ziet klaag ik overstuur tegen mijn collega F. “Maar er zijn ook verbeteringen, die zie je alleen nu even niet”. Mijn manager belt even later ook nog even. “Het is niet zo gek als je alles aanpakt, je moet je weg opnieuw vinden”. Is dat het? Omstreeks 19:00 schakel ik uitgeblust mijn laptop uit.

Misschien was de offday meer dan dat. Ik besefte mij nooit hoe ontzettend veel energie bepaalde dingen mij kosten. Negatieve energie vooral. Mij druk maken, bewust of onbewust. Discussiëren. Ik draaide er mijn hand nooit zo voor om, althans dat dacht ik. Maar het vreet toch aan me. En voor wat? Het is inmiddels bijna 07:30. Tijd om te besluiten. Ga ik werken of meld ik mij ziek? Ik twijfel sowieso altijd enorm als ik mij ziek moet melden. Zelfs als ik hondsberoerd ben, zoals nu. Maar als het op het werk niet uitkomt of als ik al eerder ziek ben geweest in dat specifieke jaar. Of als er een situatie is geweest waar men het eventueel aan kan verbinden. Zoals gister. Ik voel mij compleet lamgeslagen en hoewel de klachten échte griepklachten zijn kan ik de gedachte niet onderdrukken dat gister wellicht de oorzaak is geweest. De druppel die mijn lichaam onderuit heeft geschopt.

Toch maar ziek melden. Zo heeft niemand wat aan mij, ikzelf nog het minste. Ik bel mijn manager en kruip erna, dit keer bloedheet, terug in mijn bed. Bah! Toch maar even aan mijzelf denken.