Vorige week werd duidelijk dat psychologe vd W. na het onderzoek toch nog graag input wilde van mijn psychotherapeut. Drs. O.. Dus kreeg ik een brief met vragen mee, waar mijn psychotherapeut een terugkoppeling op moet geven. Het bespreken van mijn case en het daaropvolgende besluit zou worden uitgesteld tot dit verslag is ontvangen.
In de auto bel ik haar gelijk. “Mag jij drie keer raden wat ik heb gekregen van het ziekenhuis? Een brief of je een verslag wil schrijven over mij” spreek ik haar voicemail in. Kort erna belt ze mij terug. Ik leg haar uit wat de bedoeling is en dat ik het document de volgende ochtend zal inspannen zodat ik het digitaal kan verzenden. Geen tijd te verliezen hè! Drs. O. net 2 dagen terug van vakantie, met ontzettend veel in te halen, belooft mij plechtig het verslag zo snel mogelijk te schrijven, zodat het besluit niet door haar langer op zich laat wachten. “Fijn, ontzettend bedankt!” Ik eindig het gesprek.
Het nadeel van perfectionist zijn, is dat de lat vaak hoog ligt. Niet bewust, maar dat is nou eenmaal zo. Dat heeft zo’n voordelen, maar ook zeker z’n nadelen. Zo word ik meestal niet verrast door mensen. Te hoge en voornamelijk andere verwachtingen dan anderen. Maar vandaag, precies een week nadat ik Drs. O. heb gebeld, krijg ik een berichtje van Minddistrict. Minddisctrict is het platform waar mijn psychotherapeut communiceren met elkaar buiten therapie. Er is een update! Het zal toch niet?
Ik ben verbaasd, blij verrast. Drs. O. stuurt mij het verslag en vraagt mij of ik mij hier ook in kan vinden. De commitment, de passie en betrokkenheid die zij heeft heeft voor haar patiënten, voor mij als patiënt. Je hoort vaak verhalen over lange wachttijden of het niet matchen met een behandelaar. Daardoor wist ik al dat ik het erg getroffen heb. Maar nu, ik ben sprakeloos en zó ontzettend blij en dan heb ik nog geen woord van het verslag gelezen.
En ook daar ben ik erg tevreden mee. Ik voel dat haar therapie en EMDR veel invloed op mij heeft. En dat ik stappen maak. Maar het is ook fijn om dat terug te lezen;
“Mw beschikt over een goed steunnetwerk en vraagt ook sociale steun bij problemen. Verder heeft zij een actieve copingstijl, zo schrijft zij over haar therapie en ervaringen met het bariatrietraject en heeft zij actief gezocht naar lotgenotencontact. Ook zoekt mevrouw zelf medische informatie op en kan deze informatie op waarde schatten. Tijdens de behandeling is er aandacht geweest voor het versterken van de coping voor wat betreft het hanteren van negatieve emoties, het zichzelf gerust kunnen stellen en relativeren. Mw heeft hierin duidelijk stappen gemaakt.Ik schat in dat mw goed in staat is zich te houden aan de nieuwe leefstijl die nodig zal zijn.
Ik zie geen probleem ten aanzien van de leerbaarheid, het betreft een intelligente, adequate vrouw met goed zelfinzicht en leervermogen. Mw is goed in staat hetgeen zij leert in de therapie toe te passen in de praktijk.”
Nu wordt het echt spannend! Eerst zorgen dat het verslag snel bij de psychologe van het ziekenhuis terecht komt. Dan de wachtlijst van de bespreeklijst doorstaan en dan aftellen tot het besluit is genomen. Enerzijds ben ik ontzettend zenuwachtig, bang voor het besluit. ‘Zou het mij dan nu écht gegund zijn?’ Aan de andere kant, ik weet waar ik heen wil en ben bereid er hard voor te werken. Zou het dan echt niet voor mij zijn?
Hoe dan ook.. Het is weer eventjes wachten. In de tussentijd, duimen jullie voor me?!
Veel liefs, Renske 