Oktober…

Terwijl ik aan het werk ben word ik gebeld; anoniem. Ik neem op en een vriendelijke dame vertelt mij dat mijn afspraak van morgen (uitslag van psychologisch onderzoek) geen doorgang kan vinden omdat de psycholoog ziek is. Ze wil graag een nieuwe afspraak maken.

Stiekem heb ik gelijk al een beetje de balen erin. Ik wacht nu zo’n 5 weken op deze afspraak. En die met de casemanager is over 2 weken aan de beurt. Maar goed ik verbijt me en luister braaf haar voorstel af.

“25 oktober…”

Mijn gedachten gaan van stelletje randdebielen tot simpel HOE DAN? Hoe kan je serieus een suggestie doen voor over 2,5 maand nadat ik al 5 weken heb gewacht? Ik geef het netjes aan, ze doet ook alleen maar haar werk en vraag of er geen andere opties zijn. “Nou wellicht kan iemand het overnemen als u dat geen probleem vindt?” HALLELUJA! Hartstikke prima! Het enige wat voor mij belangrijk is, dat de afspraak plaats vindt voor mijn afspraak met de case manager op 24 augustus omdat deze informatie daar voor belangrijk is. “25 augustus dan?”.. Serieus, echt. Mijn broek zakt van m’n billen. Vóór 24 augustus is 25 augustus? Ik zeg net dat ik het heel fijn zou vinden als het vóór de 24ste is. “Ik denk dat ik het dan zal ik moeten overleggen mevrouw”..

Ik zou eigenlijk eind van de week gebeld worden, als nog geen uur later mijn telefoon weer gaat. Een 010 nummer, het ziekenhuis dus. Nu al? Drs. S., m’n niet zo favo psychologe.. Deze keer erg vriendelijk vertelt ze mij dat ze hebben overlegd en gekeken naar de opties, maar dat de psychologe in kwestie; Drs. vd W., haar werk niet (goed genoeg) heeft uitgevoerd en dat het dus niet door haar overgenomen kan worden. Er is gewoonweg niet voldoende informatie beschikbaar.

Kijk niemand wordt expres ziek. Maar 2,5 maand is toch niet meer normaal. En ook niet je werk een dag voor de afspraak niet af hebben. In het ziekenhuis duren dingen al zó ontzettend lang, ik ben bijna 6 maanden onderweg in m’n voortraject en ben voor m’n gevoel nog niet eens halverwege. Ik wil gewoon niet dat het voor vertraging zorgt, om op de wachtlijst geplaatst te worden. “Dat willen wij ook niet voor u. Ik ga nog even overleggen en dan kom ik daar zo spoedig mogelijk bij u op terug, maar dat wordt niet meer deze week”.

Teleurgesteld hang ik op. Nu is het een kwestie van afwachten, niet al te gefrustreerd raken en niet de moed te laten zakken. En heel veel duimen dat het allemaal goed komt. Duimen jullie mee?