Het zou zo simpel moeten zijn. Sinds deze week probeer ik wat actiever te zijn, ter voorbereiding van m’n sportroutine die ik vanaf volgende week (wanneer ik 6 weken PO ben) weer oppakken mag. Het weer is inmiddels wat koeler, waardoor wandelen me beter af gaat.
Ik probeer nu iedere dag ergens tussen de 10.000 en 15.000 stappen te halen. En als dat niet lukt met m’n programma die dag, dan ga ik even naar het park en loop ik mijn “korte” hardlooproute van bijna 5 kilometer. En dan zijn die 10.000 stappen zo in de pocket!
Ik was inmiddels halverwege toen mijn luisterboek werd gepauzeerd omdat ik werd gebeld. Een kort telefoontje omdat ik even iets uit moest zoeken. Verdiept in mijn telefoon loop ik verder en zie een dik stuk tak over het hoofd. Ik stap erop en verlies mijn evenwicht. Ik smak tegen de grond. Ik blijf even zitten want het was zó onverwachts en best wel pijnlijk, dat ik even niet de moed heb direct op te staan.
Maar ik kan er moeilijk de rest van de avond blijven zitten, dus sta ik op en met wat minder goede moed neem ik mij voor toch mijn route af te maken. Onderweg kom ik langs het tennisveld en vraag de tennissers of ze wat water voor me hebben. Mijn hand is namelijk best wel bebloed en er zit wat vuil bij van het pad. De man giet er wat water over, “wil je dat ik het even schoonveeg voor je”? Ik knik, omdat ik daar nu zelf de moed niet voor heb. Dan is het in ieder geval een stukje schoner totdat ik straks thuis ben.
Als ik richting huis ga merk ik een wat overall gevoeligheid. Pas als iemand op social media mij geschrokken vraagt hoe het met m’n armen gaat, denk ik van oja shit! Dat had zomaar ook heel anders af kunnen lopen. Want behalve dat het wat stijfjes voelt, voel ik vooralsnog niet zoveel geks.
Morgen is het ook weer tijd voor een pleisterwissel, dus dan kan ik gelijk kijken of ik nog wat geks zie. En tot die tijd maar eventjes rustig aan!
Veel liefs, Renske 