Nieuwe ronde nieuwe kansen, toch? Afgelopen week was qua pijntjes behoorlijk heftig. ’s middags in de Kuip voelde ik de pijn in m’n rug al toenemen en ook de rest van m’n gewrichten waren niet zo geamuseerd. De zondag erna heb ik dan ook echt er aan toegegeven en de hele ochtend in bed gelegen. ’s Middags heb ik hetzelfde traject gewandeld samen met Bella in de hoop dat ik de pijn er een beetje uit kon wandelen. En dat lukte redelijk! Maar de heftigheid van de pijntjes die ik had maakt dat ik toch even een stapje terug doe. De start to run sessies zijn gebaseerd op drie keer hardlopen per week, maar dat is echt niet te doen naast het boksen, pumpen en dansen wat ik al doe. Dus gewoon eventjes rustig aan en eerst maar zien dat ik één keer per week kan volhouden.
Deze week staat er ook nog eens een behoorlijk druk weekend voor de deur, maar ik mag van mezelf niet opgeven en moet dus echt even gaan hardlopen. Ik had me al helemaal in mijn hardloop outfit gehesen toen ik naar de mondhygiëniste ging om half 9, zodat ik daarna direct door kon naar het park en niet eerst naar huis hoefde. Met een sprintje richting de metro voel ik dat m’n nieuwe hardloopschoenen heel licht om m’n voeten heen zitten. Maar ik twijfel, zijn ze misschien toch niet iets te los? Het halve maatje kleiner zat juist weer heel erg strak wat in combinatie met mijn compressie kous geen goed idee is. Maar gaat dit wel werken dan?
Na wat over en weer gedub met mijzelf besluit ik om toch naar het park te gaan. Ik heb die stomme schoenen nu toch al buiten aan, dus kan ik maar beter aan de slag gaan. Dus wederom gaat na een korte warming-up m’n audio aan van ‘Start to Run‘ en begin ik met rennen. Ik merk al snel dat ik iets te hard ga. De schoenen helpen als een tierelier hoewel ik wel wat tintelingen voel in de bal van mijn voet. In mijn rechtervoet (waar ik een compressiekous draag) voel ik dat wat erger dan links. Ik kies ervoor dat te negeren en ga door, maar in de laatste intervalronde van 3 minuten worden de tintelingen heftiger in beide voeten en trekken m’n tenen ook een beetje samen. Ik loop mijn trainingssessie uit maar moet dan echt even de schoen uit doen. Pas wanneer ik ze zonder te strikken weer aan doe kan ik mijn weg vervolgen richting huis.
Daarna wil ik mijn Strava uitzetten, maar zie dat ik hem nooit goed geactiveerd heb. Wat een baalmomentje, want nu heeft hij niks opgenomen! Toch ging het niet slecht, ondanks het gekke gevoel in mijn voeten. En aan die positieve noot probeer ik dan maar vast te houden. Hoewel ik aankomende week echt even moet kijken hoe ik dat issue met de schoenen ga oplossen, heb ik niet opgegeven en dat is voor nu het enige dat telt!
Op naar volgende week!
Veel liefs, Renske 