Waar ben ik in hemelsnaam aan begonnen..? Vraag ik mezelf nog even af, als ik m’n hardloop-heupband aantrek om m’n telefoon en sleutels in kwijt te kunnen. M’n hardloopschoenen pasten toch niet. Is dat een teken? Een teken dat ik dit niet kan? Ik doe m’n oude vertrouwde skechers aan en laat me niet tegenhouden. Volgende week beter, maar nu dan maar even zo. Ik warm me op en begeef me dan richting het park vlakbij m’n huis.
Na wat getreuzel tot mensen mij gepasseerd zijn doe ik mijn oortjes in en start de audio van ‘Start to Run‘. Ik ging aan de slag met de intervallen uit de audio. Het voordeel is dat je totaal niet op de tijd hoeft te letten. De muziek gaat aan en er wordt aangekondigd wanneer ik moet hardlopen en wanneer ik mag wandelen. Dus dat is een goede focus op dat ik niet te hard loop, maar ook m’n ademhaling zoveel mogelijk onder controle houd.
En hoewel mijn schoenen dus veel te zwaar zijn voor deze opdracht viel het mij niet eens zo heel erg tegen. Ja mijn enkels deden pijn en ook mijn rechterbovenbeen sputterde wat tegen, maar ik heb het volgemaakt. Ik dacht dat ik doodging, maar ik heb het einde gehaald. Ben ik blij? Ja grotendeels, kijk ik uit naar volgende week? Not so much. Maar het begin is er!
Nu mag ik crashen op de bank samen met m’n eiwitshake. Mijn benen willen écht niet meer. En vanavond staat de Kuip op het programma, dus eventjes wat rust pakken voor ik al die trappen weer op mag!
Veel liefs, Renske 