Vandaag is het tijd voor mijn telefonische controle. Een telefoontje om te kijken of het goed met me gaat. Misschien ligt dat aan mij, maar ik vind het toch gek dat een telefoontje de enige controle is na zo’n operatie. Dus je wordt geopereerd, je gaat herstellen, een telefoontje als controle en dan? Alles is goed? Blijkbaar!
Na mijn operatie was ik overigens niet bepaald een fan van de betreffende chirurg, dus het telefoontje had ik mij van tevoren al op een bepaalde manier voorgesteld. Toch viel het gelukkig mee. Hij belde rond het middaguur en vertelde dat hij belde voor een checkup. Dat ik zo’n 3 weken geleden geopereerd was, nog bij de SEH was geweest maar dat ik gelukkig geen longembolie had en dat hij benieuwd was hoe de weken erna zijn gegaan. Dus ik vertel dat ik het wel echt als een pijnlijk herstel heb ervaren, dat ik sinds vorige week maandag geen pijnstillers meer slik en pas sinds deze week geen pijn meer heb. Maar dat ik vanmorgen een kattenbak heb verschoond en gelijk toch een wat pijnlijk gevoel er aan overhoud.
“Ja de ervaring van het herstel verschilt toch enorm tussen mensen. De een is met een paar dagen alweer op de been, de ander heeft er echt een tijdje last van. Maar je moet je voorstellen dat het toch een soort kneuzing is. Dus je moet echt rustig aan doen en goed naar je lichaam luisteren”.
Ik hoor wel wat de arts zegt, toch baal ik nog steeds dat ik uitgerekend weer een pijnlijk herstel moet hebben. Waarom mag ik niet na een week weer helemaal op de been zijn? Over mijn vraag wat betreft sporten is hij ook duidelijk, dat mag de eerste tijd niet intensief. Wel mag ik wandelen of fietsen, maar zware sporten of krachttraining mag pas na 4 weken. Maar aangezien ik al op 3 weken zit, is dat eigenlijk nog maar een week al besefte ik mij dat niet direct. “Je moet gewoon goed naar je lichaam luisteren” herhaalt dr. van R. nog eens.
Dus dat gaan we maar doen. Komende periode eens kijken naar wat ik dan wel kan doen..
Veel liefs, Renske 