Okay.. Waar te beginnen? Ik ben altijd op tijd. Liever een half uur te vroeg, dan 5 minuten te laat. En nadat ik nog een pakketje had weggebracht was ik ruim op tijd in het ziekenhuis. Maar mijn bed was vrij en ik kon mij installeren. Ik stond rond 12:00 op de planning, dus met een boekje op bed kwam ik de tijd prima door.
Toen ik werd klaargemaakt voor OK was ik blij, maar ik merkte aan de rillingen van m’n lijf dat ik het toch wel een beetje spannend vond. De verkoudheid had m’n lichaam nog steeds niet helemaal verlaten en het hoesten was ook wat toegenomen deze ochtend. Stiekem was ik erg bang dat ik op de holding weer teruggefloten werd. Dat was wel zo, maar niet omdat ik niet voldeed. Alles werd gemeten, het infuus was gelukkig in 1x geprikt er werden nog wat discussies gevoerd over de piercings in mijn lijf, maar dat ik terug moest naar de afdeling was enkel omdat de operatie voor mij liep uit.
“Nou het slechte nieuws is pas als je naar huis gestuurd wordt, dus dit valt mee” zegt de dame van de holding. Misschien probeerde ze mij op te beuren, maar dat naar huis gaan ook een mogelijkheid was had ik nog helemaal niet bij stil gestaan. Dus ik maakte me wel wat meer zorgen inmiddels. Ik wilde al dit gedoe niet nog een keer door. Dus hopen maar op het beste.
30 minuten later word ik opnieuw gehaald en mag ik deze keer wél richting OK. Anesthesioloog Rick komt me halen. Ik herken hem van de vorige keer. Onderweg naar de OK kletsen we even over m’n maagverkleining en voor ik het weet lig ik te rillen in de operatiekamer met het hele team om mij heen. Er worden grapjes gemaakt, ook al voelt het allemaal wat gehaast aan. Veel gehaaster dan de vorige keer. Of ik nog wat toe wil voegen aan het hele verhaal? “Als ik maar weer wakker mag worden”, zeg ik niet geheel zonder spanning. De chirurg Dr. van R. maakt een slechte grap over de dood. En ik ben geïrriteerd. Noem het bijgeloof, maar ik hou er niet van om dingen te jinxen. Helemaal niet als het gaat over of ik al dan niet wakker zal worden. Maar veel tijd om erover na te denken heb ik niet. De slaapmedicatie wordt al toegediend en ik voel een naar samentrekkend gevoel in mijn arm en schouders ontstaan. De anesthesie medewerkster schuift snel het zuurstofmasker over m’n gezicht en vraagt me heel diep in te halen. Ik maak de 8 keer nog mee.
Als ik dan wakker word gemaakt voel ik een helse pijn. “Mevrouw de operatie is voorbij en het is goed gelukt. En het belangrijkste, u bent weer wakker!” Ik vertel dat ik ontzettend veel pijn heb. “Ja dat kan zijn, maar u bent weer wakker. Dat is het belangrijkste toch?” antwoordt de chirurg. Waarop ik hem nog net hoor zeggen dat er terughoudendheid wordt verwacht met de pijnmedicatie. “Mevrouw moet maar even doorbijten” waarop ik vervolgens richting de uitslaapkamer wordt gereden.
De operatie zit er in ieder geval op!
Veel liefs, Renske 