Vandaag had ik mijn 9 maanden controle. Dit was in eerste instantie een beeldbel afspraak, maar na de omstandigheden rondom mijn maag bijna 3 weken geleden is er besloten een fysieke afspraak van te maken. Dus ben ik braaf rond 8.40 in het ziekenhuis voor mijn afspraak van 09:00. Maar hoewel het nog vroeg is, is er toch al uitloop en zit ik een tijdje te wachten tot ik aan de beurt ben.
Als ik eenmaal word binnengeroepen krijg ik de vraag hoe het met me gaat. Ja inmiddels gaat het wel wat beter, maar een paar weken geleden was het ronduit kut vertel ik physician assistent M.R. En we hebben het over de avond van mijn eerste aanval, mijn logeerpartijtje in het ziekenhuis, de aanval die een week later kwam en alle pijn die ermee gemoeid was. Vooral was ik benieuwd naar de conclusie en de andere mogelijke oorzaken die in eerste instantie genoemd waren. M.R. vertelt daarin dat wanneer een patiënt binnenkomt met ‘buikpijn’ die een bariatrische ingreep heeft ondergaan dat er drie mogelijke hoofdoorzaken zijn waar ze vanuit gaan. Dat is de galblaas, een darmherniatie en als laatste een beschadigde maagwand/aansluiting of maagzweer.
In het geval dat het de galblaas is, dan gaat het dus eigenlijk om een galsteen die er niet door kan cq. vast zit. Dat zo’n steen er niet door kan geeft nog niet eens het probleem, maar vooral dat hij veroorzaakt dat alles wat erachter zit en dat tegen gehouden wordt. Daarmee komt de lever in de problemen en dat geeft pijnklachten en verhoogde leverwaarden bij bloedprikken. Maar die pijn zit veel meer rechts in je buik.
Dan is er nog een darmherniatie. Je organen zitten in een soort vlieszakje ter bescherming. Tijdens de operatie worden er 2 gaten in dat vliesje gemaakt om erbij te kunnen. Die gaten noemen ze poorten. De poorten worden aan het eind van de operatie weer afgesloten. Toch komt het voor, met name als iemand veel afvalt en buikvet verliest dat er meer ruimte komt in dat vlies waardoor de poorten toch weer een beetje open gaan staan. In sommige gevallen komt het voor dat een darm in zo’n poort terecht komt en in de knoop raakt. Net als (bedrade) oortjes die je in je broekzak doet en ook in de war raken. Die pijn zit dan weer meer rondom je navel.
En de laatste hoofdoorzaak is een probleem echt in je maag zelf. Je maag en het slijmvlieg van je maag is nog erg gevoelig. Waardoor het kan dat je maagwand en de nieuwe aansluiting beschadigd zijn of dat er zelfs een zweertje zit. Die pijn zit echt hoog in je buik, waar de maag zich bevindt.
Natuurlijk is het zo dat alleen met een kijkoperatie ze er 100% zeker van zijn wat de oorzaak is van het probleem. Maar die specifieke operatie neemt behoorlijk wat risico’s met zich mee in een verkleinde maag, vertelt M.R. Mijn leverwaarden waren niet afwijkend en de pijn duidde in mijn geval specifiek op mijn maag. Waarbij de medicatie die ik heb toegediend gekregen bijvoorbeeld geen verlichting zou geven als het een darmherniatie zou zijn. Waardoor ze er nu in ieder geval vanuit gaan dat de gestelde diagnose van een beschadigde maagwand/aansluiting of maagzweer bij mij van toepassing is.
Hoe nu verder? Ik mag wel weer alles eten en doen wat ik wil, inclusief sporten. Maar ze willen het zekere voor het onzekere nemen en de klachten niet alleen als ‘slechts’ een beschadiging maar ook als maagzweer behandelen, zodat ik niet straks stop met m’n medicatie en al het gedonder ineens weer van vooraf aan begint. Daarom zal ik in ieder geval tot de jaarcontrole (inclusief bloedonderzoek) m’n medicatie slikken in de hoop dat het daarmee niet meer terug komt. En het is beter om toch niet al te pittig te eten. Mocht tegen alle hoop in er toch weer een aanval komen dan moet ik zeker bellen en zouden we altijd nog een echo van de galblaas kunnen maken. Maar vooralsnog is dat niet noodzakelijk.
Verder, omdat het nu ook m’n 9 maanden controle is vertel ik dat ik wel wat gefrustreerd ben over mijn gewichtsverlies. Zo’n 3 maanden geleden hebben we het gehad over stabilisatie, waarbij hij zei dat ik daar niet bang voor hoefde te zijn dat dat al zou gaan gebeuren. En eerlijk is eerlijk ik ben sindsdien nog 5,4 kilo kwijt geraakt dus stil heb ik zeker niet gestaan.. Maar nu lijkt het toch echt wel die kant op te gaan. Ondanks dat ik wel twee keer per week sport (op de laatste paar weken na dan). “Ja, maar je moet niet vergeten dat je al 24 BMI punten bent kwijt geraakt. Je ligt echt enorm op de lijn, maar het kan inderdaad zijn dat je richting stabilisatie gaat. En dat hoort bij het proces. Het heeft niet zin om meer of harder te gaan sporten. Je lichaam zal daar niet sneller van gaan afvallen, hooguit uitgeput raken. Dus doe dat vooral niet.”
Dat is niet helemaal waar ik op had gehoopt. Begrijp me niet verkeerd, ik ben van héél ver gekomen en ik heb een heel nieuw leven waarvan ik nooit van tevoren had durven hopen dat ik hier zou komen. En als ik dit zou blijven wegen is dat echt geen ramp, ik ben nooit heel slank geweest en heb nu ook die ambitie niet. Maar toch had het nog wel iets meer mogen zijn. Zeker met het oog op dat wanneer je gaat stabiliseren soms nog weer een beetje aan kan komen. En daar heb ik het vooral een beetje moeilijk mee. Ik ben nog steeds wel vrij zwaar voor de slechts 1.62m die ik ben. En ik had nog net iets meer de dingen in verhouding willen hebben. Maar goed, we gaan zien hoe het loopt. Ik ben allang blij dat dit nu de goede kant op gaat. M.R. heeft nu ook een gel voorgeschreven in plaats van een poedertje, dus over 2 weken hebben mijn collega’s ook rust van mijn eeuwige geroer van het granulaat dat niet op wil lossen.
Voor nu kijk ik uit naar de dagen die komen gaan. Maandag ga ik weer proberen mee te doen met mijn bokstraining en zien of ik weer verder kan met waar ik gebleven was. Trainen voor een fit, sterk maar bovenal gezond lichaam. Meer dan dat kan ik niet doen. Ik wil nooit meer diëten of een ongezonde relatie creëren met voedsel. Ik wil een leven dat in balans is. Uiteindelijk maakt het gewicht dan ook niet meer uit. Althans, dat hoop ik.
Veel liefs, Renske 