Ik vind het altijd een beetje lastig als ik vrij ben geweest om dan weer op te starten. Maar zo in het nieuwe jaar vind ik het nog veel lastiger. Vorige week was ik vrij, maar in plaats van allerlei leuke dingen te gaan doen was ik aan huis gekluisterd door de Kerst naweeën (ook wel diarree genoemd 💩💩) En eerlijk, hoewel tot rust komen niet verkeerd is word ik van thuis zitten echt kapot lui. Of misschien was het gewoon omdat ik niet helemaal fit was, ik vond het in ieder geval erg pittig om gelijk weer in het ritme te stappen op maandag 2 januari.
En als het dan nog mn normale ritme was. Maar het was een zeer afwijkende week, waarin ik mij niet lekker voelde. Als heerlijk extraatje onverwachts ongesteld werd omdat ik m’n anticonceptie vergeten was *OEPS*. Dus niet ging sporten, veel afspraken had waardoor ik veel weg was van werk en dus op de dagen dat ik er wel was het mega druk had, een moment het gevoel had dat ik ging flauwvallen, een vrije dag had om mn vrijwilligerswerk te doen, een gek bultje aan de binnenkant van mn arm tegenkwam zo nét boven mn oksel wat me toch wel even liet schrikken en twéé losse afspraken had in het ziekenhuis. Jeez houdt het nog op deze week?
Maar, vooralsnog geen zorgen. Het bultje in de vorm van een knikker is even aankijken. Door alle losse huid bij mn arm kan ik hem soort van vastpakken waardoor het wellicht erger aanvoelt dan het lijkt. Maar een vriendin die tevens doktersassistente is vermoed dat het misschien een ontstoken haarzakje is waardoor de ergste schrik wel is afgezakt. Even in de gaten houden en hopelijk verdwijnt hij snel weer.
En dan sluiten we de week af met maar liefst 2 ziekenhuisbezoeken, zowel op donderdag als op vrijdag. Mijn 6 maanden controle bij de diëtiste en de physician assistent, welke blijkbaar onmogelijk zijn om aaneensluitend te plannen.
Het is zo gek, ruim zes maanden geleden werd ik geopereerd. Terwijl ik in de wachtkamer zit denk ik aan het traject dat ik heb gevolgd. Hoevaak ik wel niet gewacht heb tot ik aan de beurt was voor de een of andere vervolgafspraak. En hoe vaak ik mij wel niet verloren voelde door het ongeduld. Het gevoel “dit gaat nooit meer goedkomen, ik kom nooit aan de beurt”. En nu? Nu ben ik al 6,5 maand post-operatief en mag ik m’n gezicht laten zien voor een controle.
Ik ben half december in het ziekenhuis geweest om bloed te prikken. Hoewel er een waarde blauw gekleurd is omdat deze op de ondergrens ligt, hoef ik mij geen zorgen te maken. Dit gaat over de ijzerverzadiging en is een momentopname. Dit kan gewoon net op een moment zijn geweest dat m’n lichaam er even iets harder voor moest werken. Belangrijker is dat de ferritine in orde is. Wat gelukkig het geval is.
Verder hebben we het over hoe het allemaal is gegaan de afgelopen maanden. De struggles die ik heb gehad als het gaat om de periode dat ik cravings bleef houden naar comfort food en m’n obsessieve angst voor vroegtijdig stabiliseren, hoe ik er mee om ben gegaan. Wat m’n vorderingen zijn op het gebied van sporten. M’n afval proces, de multivitamine, maagbeschermers en m’n slaapapneu.
Conclusie, eigenlijk doe ik het echt heel goed. Ik moet wat meer consequent zijn in het nemen van m’n multivitamine, vooral ook omdat m’n calcium waarde toch best al is afgenomen en het ziekenhuis bij voorkeur geen extra calcium wil stimuleren. Qua afvallen zit ik zeker in de lijn, ook qua bewegen en mindset. Ze vinden het fijn dat ik eerlijk ben over de dingen waar ik mee zit en mag altijd aan de bel trekken als ik denk dat ik het niet meer alleen kan. Mijn angst voor het stabiliseren is er een die ik echt uit m’n hoofd moet proberen te zetten. Ja de komende zes maanden zal het hoogstwaarschijnlijk een tikje langzamer gaan op het gebied van afvallen, maar stabilisatie vindt pas plaats na 12 maanden. Dus ik hoef me écht geen zorgen te maken. Verder zijn de maagbeschermers niet meer nodig en mag ik daar dus mee stoppen, waarmee ik stiekem ook hoop dat de jeuk die ik nu regelmatig ervaar verdwijnt.
Als afsluiter mag ik een afspraak maken voor een nieuw slaaponderzoek, waar namelijk het vermoeden is dat die is verdwenen samen met de 54 kilo die inmiddels op de teller staan. Maar voordat het apparaat retour mag (die al enige tijd in de hoek van de slaapkamer staat), willen ze dat graag nog even bevestigd zien.
Al met al een hectische week! Op naar de rest van het nieuwe jaar!
Veel liefs, Renske 