Wow! Terwijl ik bezig ben mijn blog te updaten, door omstandigheden en drukte had ik dit al een tijdje voor mezelf uitgeschoven, besef ik mij ineens dat het vandaag mijn 2-jarig “jubileum” is.
Maar liefst 24 maanden geleden deed ik een van de moeilijkste dingen in mijn leven. Ik belde de huisartsenpraktijk. Een heuse beldate om de doktersassistente te vertellen wat ik wilde, wat ik nodig had. Ik raakte rockbottom en ik kwam zelf niet meer omhoog, letterlijk en figuurlijk. Het ging gewoon niet meer en ik had hulp nodig. Hulp vragen vind ik bij voorbaat al best moeilijk, maar dit was veel meer dan dat.
Mijn laatste moment in het beweegtraject is al een tijdje geleden. Ik kreeg COVID en niet lang daarna startte mijn eerste bokszaktraining. Logisch om dan eerst even te gaan sporten voor ik het afrond gesprek zou inplannen. Mocht ik dan nog vragen hebben, zeker met name rondom mijn HMS.. Dan kan ik die nog stellen.
In december vond ik het er wel tijd voor. Maar helaas met alle drukte werd het toch een afspraak in het nieuwe jaar. Is het dan nog wel nodig? Misschien niet, maar soms is een beetje extra inzicht of houvast wel fijn.
Dus ging ik braaf naar mijn afspraak met de bewegingstherapeut G.T. en vertelde hem over de afgelopen periode van sporten waarin ik aan boksen deed en aquasporten. Dat ik het soms lastig vind om een goede sportweek neer te zetten omdat veel lessen op dezelfde dagen vallen. Dat ik lessen heb gevonden die ik leuk vind, maar dat de aquasporten qua intensiteit afnemen omdat mijn conditie en kracht verbeteren.
Ik vind het altijd een beetje lastig als ik vrij ben geweest om dan weer op te starten. Maar zo in het nieuwe jaar vind ik het nog veel lastiger. Vorige week was ik vrij, maar in plaats van allerlei leuke dingen te gaan doen was ik aan huis gekluisterd door de Kerst naweeën (ook wel diarree genoemd 💩💩) En eerlijk, hoewel tot rust komen niet verkeerd is word ik van thuis zitten echt kapot lui. Of misschien was het gewoon omdat ik niet helemaal fit was, ik vond het in ieder geval erg pittig om gelijk weer in het ritme te stappen op maandag 2 januari.
En als het dan nog mn normale ritme was. Maar het was een zeer afwijkende week, waarin ik mij niet lekker voelde. Als heerlijk extraatje onverwachts ongesteld werd omdat ik m’n anticonceptie vergeten was *OEPS*. Dus niet ging sporten, veel afspraken had waardoor ik veel weg was van werk en dus op de dagen dat ik er wel was het mega druk had, een moment het gevoel had dat ik ging flauwvallen, een vrije dag had om mn vrijwilligerswerk te doen, een gek bultje aan de binnenkant van mn arm tegenkwam zo nét boven mn oksel wat me toch wel even liet schrikken en twéé losse afspraken had in het ziekenhuis. Jeez houdt het nog op deze week?
Maar, vooralsnog geen zorgen. Het bultje in de vorm van een knikker is even aankijken. Door alle losse huid bij mn arm kan ik hem soort van vastpakken waardoor het wellicht erger aanvoelt dan het lijkt. Maar een vriendin die tevens doktersassistente is vermoed dat het misschien een ontstoken haarzakje is waardoor de ergste schrik wel is afgezakt. Even in de gaten houden en hopelijk verdwijnt hij snel weer.
En dan sluiten we de week af met maar liefst 2 ziekenhuisbezoeken, zowel op donderdag als op vrijdag. Mijn 6 maanden controle bij de diëtiste en de physician assistent, welke blijkbaar onmogelijk zijn om aaneensluitend te plannen.
Veel liefs, Renske 