Overal waar je komt voor (medische) afspraken is meestal een wachtkamer waar je vaak even kan zitten en wachten tot je aan de beurt bent. Vorig jaar werd het pijnlijk duidelijk (letterlijk!), dat er niet altijd goed wordt nagedacht over de zitfaciliteiten.
Zo stonden deze fantastische stoelen mij op te wachten in het ziekenhuis op de revalidatie afdeling wanneer ik in mijn voortraject bij de bewegingstherapeut J.B. moest zijn (voor onder andere de conditietest en het samenstellen van het beweegplan)
Maar kreeg ik deze overheerlijke zitters aangeboden als ik voor een bezoek aan de psychotherapeut nog even moest wachten tot ik aan de beurt was.
En één van de stoelen die mij ook is bijgebleven, zijn deze modern ogende kuipachtige stoelen die ze in de praktijk van mijn huisarts hebben staan.
Als je dikker bent, zoals ikzelf, weet je eigenlijk al dat stoelen die aan de zijkant niet open zijn vaak een probleem geven. Met het gaan zitten in deze stoelen voel je namelijk direct een soort van beklemmendheid. Die voel je direct aan alle kanten. Het past niet… Als je namelijk met je dikke billen eenmaal geland bent op de zitting, drukt het metaal dusdanig in je bovenbenen dat het lijkt alsof je nooit meer uit deze stoel gaat komen omdat de leuningen zijn versmolten met je lichaam. Hetzelfde geldt voor de moderne kuipstoelen die je steeds vaker ziet terug komen. Erin zitten gaat net, maar eruit opstaan is je goed afzetten en in stilte bidden dat die stoel niet vastgezogen zit aan je achterste en dus mee omhoog komt.
In een ziekenhuis of gezondheidscentrum waar mensen van alle soorten en maten komen vind ik eigenlijk dat dit soort stoelen eigenlijk verboden zouden moeten worden. Ik begrijp absoluut dat overgewicht een steeds groter wordend probleem is, niet alleen in Nederland maar over de hele wereld. Echter helpt het niet om mensen met de ziekte obesitas zichzelf nog rotter te laten voelen doordat ze niet met goed fatsoen in een stoel passen. Er bestaan namelijk ook gewoon stoelen zonder leuningen. En in omgevingen als een ziekenhuis of gezondheidscentrum zou hier, maar dat is mijn persoonlijke mening, toch wat beter over nagedacht kunnen worden.
Anyway. In de afgelopen 2 weken had ik afspraken op alle 3 de locaties. De eerste was bij de bewegingstherapeut. De vorige keer waren er al mensen in de wachtkamer dus bleef ik staan. Ik was erg benieuwd of de stoelen nog dezelfde zit-ervaring zouden geven, maar ik wilde mezelf niet voor schut zetten door te gaan zitten en vervolgens weer op te moeten staan. Dus toen ik de enige in de wachtruimte was bij mijn vervolgafspraak ging ik zitten en tot mijn verbazing (én vreugde!) kon ik gewoon blijven zitten!!
Zoals je kan zien deukt mijn bovenbeen nog steeds wel een beetje in. Maar mijn bovenbenen zitten inmiddels een stuk minder strak in hun velletje, waardoor het ruimte heeft om alle kanten op te gaan. En dus de druk van de leuning geen pijn meer doet! Hoe blij kan je zijn om zoiets als in een stoel (met leuningen) te kunnen zitten?
Nou heel blij dus! Mijn eerste NSV is in de pocket!
Veel liefs, Renske 