Voor de operatie kon ik altijd met alle gemak van de wereld naar de wc. De angst om na de operatie slecht te kunnen gaan was dan ook best wel groot, maar tegelijkertijd kon ik me er maar weinig bij voorstellen. Sinds de operatie heb ik over het algemeen weinig problemen met naar de wc gaan, al zijn er af en toe momenten dat het echt moeizaam gaat. Dan is de aandrang er; het gevoel dat het tegen je sterrie aantikt klaar voor de finale.. Maar tegelijk is het niet genoeg om naar buiten te komen. Waardoor je de hele dag het gevoel hebt dat je nodig moet poepen. Strontvervelend! 💩 💩💩
Natuurlijk weet ik waar het aan ligt. Vastere ontlasting ontstaat door gebrek aan vezels of door te weinig water drinken. Dat is niet zo gek als je al een stuk minder eet, niet alles kan verdragen en dat wat je nuttigt ook nog eens niet allemaal opgenomen wordt door je lichaam. Daarom kreeg ik tijdens het ontslag een advies mee om bisacodyl te halen. Bisacodyl is een tabletje die een laxerend effect heeft. Het is niet voor langdurig gebruik en lost op de lange termijn zeker het probleem niet op, maar de oorzaak is wel duidelijk en die lost zich voorlopig evenmin op.
Dus toen enkele weken geleden ik voor de 9e keer die dag begonnen was aan een bevalling met flinke persweëen om de ontlasting eruit te krijgen, was ik er HE-LE-MAAL klaar mee. Ik wilde zo graag dat het eruit was, mij weer even leeg voelen… Dat ik er voor koos om een bisacodyl in te nemen. En ja hoor, binnen 3 uur kwam er zowaar een hoop gerommel tot stand in mijn onderbuik en hoewel het nog steeds niet onwijs makkelijk ging was de klus geklaard. Helaas was de 2e keer geen succesverhaal.
Vanmorgen was er wederom geen beweging in te krijgen. Maar vandaag zou ik weer naar kantoor gaan, dus een bisacodyl innemen is dan ook niet echt een optie. Want om nou uitgebreid op m’n werk te gaan zitten met slechts één damestoilet? Lijkt me niet.. Door de drukte op het werk verdween het eventjes naar de achtergrond. Eenmaal thuis was ik moe en had ik nergens meer zin in, dus na een mislukt toiletbezoek besloot ik direct mijn bed in te duiken. Ik had de hoop dat het avondeten wat teweeg zou kunnen brengen, maar dat was niet het geval. Dus toch maar een bisaatje, want ik wil gewoon verlichting.
Behalve wat lucht die zich een weg naar buiten wurmde, gebeurde er heel weinig. En het ‘volle gevoel’ begint me steeds meer te irriteren. Eveneens de 4 toiletbezoeken waar ik bijna buiten adem raak door het vele persen. Ik loop op en neer in m’n appartement als ik ineens een idee heb! Voor Bella haar stoelgang problemen heb ik altijd microlax in huis. Het is een klysma voor mensen die ook toegepast kan worden op honden. En dat heeft haar een aantal keer behoorlijk goed geholpen.
Dus waarom zou ik het zelf niet proberen? Ik ben niet pro zomaar dingen in m’n ⭐️ steken. Maar ik ben inmiddels wel een beetje wanhopig aan het worden.. Na het inbrengen ga ik vrij snel naar het toilet. Niet omdat ik het gevoel heb dat ik al kan, maar omdat ik ongeduldig en gefrustreerd ben. Maar dit keer niet zonder resultaat. Grote opluchting gaat door me heen als eindelijk met een *PLOP* een flinke drol m’n lichaam verlaat.
Nog steeds niet alles, of misschien voelt het nu zo omdat de ruimte opgerekt is.. TMI? Sorry not sorry haha! Maar ik kan weer even rustig ademhalen!
Veel liefs, Renske 