Ik had afgelopen woensdag al besloten dat ik mijn vegetarische ereburger best wel zo kon eten in plaats van te pureren. Het ziet er ook uit als een verse hamburger die zacht is, dat moet toch ook goed gaan met gewoon kauwen?
Omdat ik nog wat over had van woensdag, besloot ik om dit weer te eten. Sinds vandaag zijn de zorgtroepen naar huis en ga ik het alleen doen. Maar ik voel me zeker nog niet fit genoeg om te koken. Dus heeft mijn vriendin ervoor gezorgd dat er genoeg klaargemaakt is voor de komende week.
Net als gister eet ik zoete aardappelsoep met een stukje ereburger dus. Gister kwam ik al tot de ontdekking dat soep en vlees door elkaar eten best wel pittig is voor mijn maag. Dus koos ik ervoor om eerst de soep te eten en dan het stukje “vlees”. Een stukje dat ik pre-OP gewoon in één keer in m’n mond zou hebben gepropt, eet ik nu braaf in 3 kleinere stukjes. Terwijl ik de laatste hap neem gaat mijn kat Boef even tekeer op de bank, waardoor ik opsta en afgeleid raak en (mogelijk) niet goed genoeg gekauwd heb voor ik het vlees doorslik.
En daar is hij dan; mijn eerste vastloper. Het stukje vlees voelt alsof hij mega vast zit in een te krappe doorgang. Ik probeer lucht te creëren zodat ik kan boeren. Dat lukt op zich wel, maar brengt niet de verlossing die ik hoop. Drinken mag ik pas weer na 30 minuten.
Ik app mijn vriendin. Zij vertelt dat zodra ze gaat drinken het dan nog eventjes heel erg pijn doet, maar dat het daarna wel zakt. Zo gezegd zo gedaan, ik drink en voel mijn maag verkrampen. “Alle jezus nog aan toe”. Maar ze heeft gelijk, het zakt wel weg. Al laat het wel een brandende afdruk achter.
Als ik om 19:00 mijn glas Optimel drink voel ik het nog steeds branden. Ik besluit dan ook mijn laatste eetmoment van 20:30 over te slaan. Ik ben wel even klaar voor vandaag.
Veel liefs, Renske 