Aangezien het vandaag inmiddels een week geleden is dat ik geopereerd ben, wordt het denk ik wel eens even tijd voor een update over mijn eerste week na de operatie.
Afgelopen zaterdag mocht ik, na een verblijf van 3 dagen in het ziekenhuis EINDELIJK, naar huis.. HOEZEE HOEZEE. Mijn moeder was al een aantal dagen in mijn huis om op m’n 3 harige kinderen te passen en zou nog blijven tot zondag. Mijn zusje die mij op kwam halen uit het ziekenhuis ging zaterdags weer richting huis. En op zondag kwam mijn beste vriendin voor 4 dagen de “dienst” overnemen van mijn moeder, zodat ik in ieder geval in de eerste week na de operatie verzekerd ben van goede zorg!
Maar ja, de vraag die ik echt onwijs vaak krijg (thanks iedereen die zo met mij mee leeft!!) is dus hoe het nu met me gaat.. En ik kan zeggen dat op lichamelijk gebied het eigenlijk dus best wel redelijk met me gaat.. Ik had sinds ik uit het ziekenhuis af en toe wat steekjes in m’n linkerzijde. Dat is nu meer een continue zeurderige “pijn”. Die dan af en toe wat oplaait als ik wat eet dat zwaar valt en de boel in werking gaat, of als ik een wandeling buiten maak wanneer Bella ook wordt uitgelaten. Of dat als ik een poging doe voorzichtig de vaatwasser uit te ruimen dat mijn energie gelijk op standje -10 komt te staan.
En dat gebrek aan energie is natuurlijk door het weinig binnenkrijgen van eten. Vanuit het ziekenhuis krijg je een voorbeeldmenu gebaseerd op de richtlijnen die je mee krijgt. En dat vind ik persoonlijk wel erg prettig. Van te voren had ik mij namelijk echt voorbereid op “na 3 theelepeltjes zit ik echt bomvol”. Dat ik even niet wist waar ik het zoeken moest toen bleek dat dat niet het geval was. Nog erger toen duidelijk werd dat het bijna het tegenovergestelde was. Na mijn eerste beschuitje dacht ik namelijk vooral “smaakt naar meer”.
En laat ik vooropstellen dat het kunnen eten na zo’n operatie absoluut niet negatief is. Eten is belangrijk om de juiste voedingsstoffen binnen te krijgen. Maar die operatie is natuurlijk niet voor niets. Namelijk dat je minder kan eten, waardoor gewichtsverlies een logisch gevolg is. En bij mij is de hoofdhonger in dit stadium gewoon nog erg duidelijk aanwezig, wat mij enorm onzeker maakt. Niet eens de angst dat je niet gaat afvallen, want dat lijkt mij vrijwel onmogelijk. Maar vooral de angst voor complicaties zoals naadlekkage omdat ik misschien wel teveel eet of drink. Mentaal zorgt dat wel voor een enorme rollercoaster.
Om te zorgen dat ik de juiste weg vind qua eten weeg ik (of nouja m’n beste vriendin dan) alles nauwkeurig af en gaat m’n zuivel in een maatbeker. Ik wil absoluut onder geen enkel beding hiermee de fout in gaan. Als ik dan niet voel dat ik vol zit, zoals ik had gehoopt… Dan moet het maar op deze manier. Drinken gaat wel iets minder gemakkelijk nog, maar ik kan nu steeds vaker 2 á 3 slokjes per keer drinken zonder dat m’n maag helemaal overstuur raakt. Dus drink ik nu zo’n 600-700 ml water met een smaakje op een dag. En dan daarnaast nog zuivel. Een liter vocht is natuurlijk niet zoveel, maar hopelijk wordt dat snel meer!
Verder slaap ik op zich redelijk, ondanks het gevecht soms met m’n slaapapparaat. Ik doe een poging om ook eens op m’n rechterzijde te slapen, heb een deken dubbelgevouwen op bed liggen om onder m’n buik te kunnen leggen, maar het lukt nog altijd niet zo heel erg lang. Want dan komt m’n linkerzijde in opstand. Overdag is dat niet anders. Ik probeer echt wat vaker rechtop te zitten (aan de eettafel) in plaats van alleen maar (onderuitgezakt) te relaxen op m’n bank of op m’n bed te liggen. Alleen soms weet ik gewoon echt even niet wat ik met mijzelf aan moet.
De dagen gaan me niet snel genoeg. Omdat ik me niet slecht genoeg voel om de hele dag als een dooie in bed te liggen, maar die dansmarathon is nog een beetje teveel van het goede.. Maar vanmiddag gaat m’n beste vriendin naar huis en ben ik tot zaterdag eventjes alleen. Goede test om te zien hoe dat me af gaat!
Veel liefs, Renske 