Home Sweet home!

Maar liefst 8 uur lang ben ik compleet buiten westen geweest en ontwaak ik op de vroege zaterdagochtend. Zelfs de verpleegkundigen die ‘s nachts hun controle rondjes doen met zaklampjes heb ik niet gezien noch gehoord.

Ik ben gelijk enthousiast, want vandaag mag ik eindelijk naar huis. Omdat het nog vroeg is kan ik nu wel even lekker op m’n gemakje mezelf opfrissen. Ik heb daar ook echt eventjes behoefte aan. En daarna loop ik nog weer even die inmiddels beroemde gang op en af voor de eerste stappen van mijn dag.

Tegen kwart voor 8 is de eerste controle. Mijn bloeddruk, hartslag, saturatie en temperatuur worden gemeten. Ik heb enorm last van mijn arm waar het infuus in zit en ik vraag of deze er al uit mag. Helaas, hij moet toch echt tot het einde blijven zitten.

Dan is het tijd voor mijn laatste ziekenhuismaal; een beschuitje met vegetarische filet americain, daarnaast krijg ik nog pijnstilling en een fraxiparine prikje in mijn buik tegen trombose. Ze legt het spuitje neer en ik geef aan dat de andere verpleegkundigen dat altijd voor me doen. Waarna ze het spuitje pijnlijk in mijn buik zet. Of het opzet of onkunde is weet ik niet, de voorgaande voelde ik namelijk totaal niet. Maar vooruit hij zit. En het is lekker de laatste, dus daar ben ik mooi klaar mee!!! Dan vraag ik ook aan haar of mijn infuus er inmiddels al een keer uit mag, gezien het level van pijnlijke irritatie steeds een beetje hoger wordt. Of dat ik echt op de arts moet wachten. Het laatste is volgens haar het geval.

Ongeduldig en met een ietwat onrustige maag ga ik dan maar op bed liggen wachten tot de arts en dan hoppa op huiswaarts aan. En ik lig eigenlijk nog helemaal niet zo ontzettend lang als de zuster komt en begint over mijn ontslag. Ik geef aan dat ik op de arts wacht en dan aanstalten zal maken. “Maar in de weekenden komt er geen arts langs, hij loopt wel visite maar hij komt niet aan je bed”. Ik tel maar even tot 10, aangezien ik vanmorgen al een paar keer ernaar gevraagd heb en vraag aan haar of ik dan nu al naar huis mag. Ze gaat gelijk even voor me bellen.

Ik begin mijn spullen uit de kast te halen en in mijn koffer te stoppen. En mijn slaapapparaat los te koppelen. Ondertussen komt de verpleegkundige terug om te vertellen dat ik inderdaad naar huis mag. WOOHOOOO FINALLY! Voordat ik verder ga vraag ik wat er dan verder nog moet. Of dat ik op de apotheek moet wachten qua medicatie. Daar heeft ze niet direct een antwoord op, maar gaat ze even navragen.

Ze komt terug met een collega in haar kielzog, die een telefoon in haar handen heeft. “U gebruikt nog geen maagbeschermers?”. Op zich staat dat in mijn medisch dossier, maar ik besluit gewoon antwoord te geven en niet bijdehand te doen. Waarna ze het gesprek met de apotheek hervat. Als ze terugkomt om te vertellen dat ik bij weggaan even langs de apotheek kan lopen vraagt ze voor een laatste keer hoe het met me gaat. “Gaat alles goed met u? En met de wondjes? Heeft iemand die vanmorgen gecontroleerd?”. Dat is niet het geval en de blik die ze wisselt met haar collega spreekt boekdelen. Het weekend team heeft de boel niet zo goed onder controle als de medewerkers doordeweeks. Maar na een korte check-up blijkt dat de wondjes er goed uit zien. Ze maakt m’n buik nog even schoon en plakt een paar nieuwe pleisters op m’n drainwondje en een wat grotere gehechte wond die mogelijk nog wat kan gaan lopen.

Ik vraag of ze mijn infuus eruit wil halen waarop ze vraagt of dat al mag? Ik kijk haar aan en zeg, “nouja als je wil dat ik zo naar huis ga, dan toch graag zonder infuus he.” Dan gaat ze eventjes spullen halen en mag EIN-DE-LIJK dat nare infuus eruit!!! Met een mooie fikse onderhuidse bloedvlek als aandenken. Maar de irritatie is direct weg, dus het kan mij eigenlijk ook niet schelen ook!

Ik pak m’n laatste spullen in. Doe nog een check of ik niks vergeten ben en wacht dan braaf op mijn zusje die onderweg is om mij te komen halen! En mag ik eindelijk mijn ziekenhuisbed verruilen voor die van mijzelf.