Na het nieuws van de arts dat ik toch een nachtje langer moest blijven was ik erg teleurgesteld. Maar goed je moet nu eenmaal het zekere voor het onzekere nemen, dat begrijp ik ook heus. Dus toen ik het eenmaal een beetje verwerkt had ging ik eerst maar weer even aan het regelen. Ik kan namelijk geen gewone paracetamol slikken. Al breek ik ze in 4-en, dan sta ik te kokhalzen voor het leven. Een kenmerk voor iets wat niet de bedoeling is bij je nieuwe mini maag. Maarja, ik had maar 1 strip meegenomen omdat ik zo overtuigd was dat ik vandaag naar huis mocht.
Ik had mijn zusje geappt, zij zou vandaag toch naar Rotterdam komen. In plaats van mij op te halen lukt het wellicht om op bezoekuur langs te komen. Ze wist niet helemaal of ze het ging halen, dus ging ik voor de zekerheid toch maar even kijken of een vriendin nog tijd had om langs te komen. En ja hoor een traject-vriendin had wel tijd om langs te komen. Ook weer geregeld, dan eerst maar tijd voor m’n eerste echte vaste voedsel. Vanmorgen had ik wat hapjes vla op en rond 10:00 kreeg ik ook nog een glas melk. Maar nu mocht ik een heus beschuitje eten. Die werd klaar gezet op tafel en daar keek ik best naar uit, dus hup het bed uit.
En God wat smaakte die goed. Net als mijn buurman genoot ik opmerkelijk van dit beschuitje. 30x kauwen is niet een bepaald een optie, want na 10-15x is het niet meer dan een papje in je mond. Maar dat maakt niet uit. Het eten is zo’n andere beleving. Wat een sensatie. Alsof ik weken niet fatsoenlijk gegeten heb (komt in de buurt als je naar de Modifast kijkt haha).
Niet lang erna kwam m’n vriendin zoals beloofd gezellig even kletsen en een doosje ‘speciale’ paracetamol brengen. Lifesaver! Ondertussen kreeg ik een appje van mijn zusje dat ze in de file stond en het er niet naar uit zag dat ze het bezoekuur met gemak ging halen. Dus toen mijn vriendin wegging besloot ik om maar eens weer in de benen te komen. Het gas drukte altijd nog enorm. Dus aan de wandel maar, als een moderne Ma Flodder (witte sokken in Adidas badslippers, grijze pyjama broek, zwart topje, trainingsjasje, bril, slordige knot op m’n hoofd en vooral het gebrek aan een BH).
De hele gang door en weer terug maakt een ommetje van bijna 15 minuten. En ik merk dat hij erin hakt. Ik ben dan volgens mij ook nog maar net buiten westen als iemand me wakker maakt. Maar naast de verpleegkundige voor m’n bloeddruk meting staat ook zusjelief met haar 3-jarige aan m’n bed. Wacht, huh die stonden toch in de file. *kortsluiting*. Dan gaat ook nog eens m’n telefoon, “Opa❤️” verschijnt er op het scherm van mijn telefoon. Gelukkig neemt m’n zusje de telefoon over zodat de verpleegkundige haar werk kan doen en ik even de verrassing kan verwerken. Daarmee merk ik wel dat ik her en der wat overdonderd nog ben en vraag me af of dat met de narcose te maken heeft. Mijn bloeddruk, hartslag, saturatie en temperatuur zijn verder weer in orde en de verpleegkundige vertrekt.
De middag vliegt voorbij en op het moment dat mijn zusje van plan is te vertrekken wordt mijn avondeten gebracht. Bloemkool met gepureerd kipgehakt. Ik ga er voor zitten en begin met eten. Een paar hapjes volgen en hoewel er weinig smaak zit aan de bloemkool smaakt het kipgehakt des te beter. Zo goed dat het bakje gewoon helemaal leeg gaat.
Ik blijf even zitten om het te laten zakken. Ik merk dat m’n lichaam daar echt wel even moeite mee heeft, wat natuurlijk niet zo heel raar is. Na 20 minuten besluit ik toch maar even te gaan lopen. Zodat ik het even allemaal verwerken kan. Voordat ik vertrek neem ik nog even afscheid van m’n buurman, die zo wel naar huis mag.
Als ik aan het lopen ben en mijn maag en darmen voel borrelen kom ik ook aan het denken. Het hele schaaltje was gewoon leeg. Hoe kan dat? De onzekerheid slaat toe. Ik heb dus (vooralsnog) geen problemen met eten, maar of ik dat iets positiefs vind. Had ik niet een seintje moeten krijgen dat ik vol zat? Eet ik te snel, eet ik teveel? De onzekerheid slaat toe. Ben ik straks een van die ongelukkigen die nog steeds veel kan eten of dat deze operatie voor mij niet het gewenste zal brengen? Ik weet het even niet meer, wat een ontzettende mindfuck is dit zeg. Ik ga m’n bed maar even in en zet Netflix aan op de tv die boven mij hangt…
Veel liefs, Renske 