Na vanmorgen vroeg op te zijn gestaan, ben ik dan eindelijk in het ziekenhuis! Ik moet me om 07.00 melden, zeg ik tegen de broeder als ik aan de balie sta. “10 voor 7, dat is mooi op tijd” komt er op een wat sarcastische manier uit. Ik dacht he, slechts 10 min eerder?! Na het identificeren kijkt hij naar z’n collega en vraagt of een bepaald bed schoon is, waarop hij de reactie krijgt dat er niets schoon is. Hij print een bandje voor me en verzoekt mij mee te lopen. “Ja wij zijn nog van de nachtdienst, de dagdienst begint zo en na de overdracht komen ze je dan halen”. Het bandje krijg ik toch niet, die is verkeerd geprint.
Wachten.. wachten en nog eens wachten.. Mijn definitie van “zo” is wel iets anders, dus na 45 minuten ga ik poolshoogte nemen. “Ja we hebben nog even dagstart, we komen je zo halen”. Weer die zo. Maar vooruit. Nog meer tijd om na te denken en in mijn geval dan nu toch wel zenuwachtig te worden.
Uiteindelijk word ik gehaald en naar zaal 2 gebracht. Toch geen 19, maar zaal 2, bed 2. Terwijl de verpleegkundige dingen instelt en opschrijft pak ik mijn spullen uit en installeer ik mijzelf. Om 09.20 sta ik voor OK. “Maar we worden vaak al eerder gebeld”,
Het is dan ook 8.36 als mij gemeld wordt dat ik voor OK mag. Snel een appje maar een vriendin, bezoekje aan het toilet en uit de kleren in een charmante en veel te kleine operatiejurk. Ik had graag een jurk-foto gemaakt, maar deze kwam nog niet eens tot aan m’n heupen en paste niet dicht. Mooi is dat, gaat m’n one minute of fame haha, maar helaas waren alle grotere maten op.
Als ik op het bed lig word ik naar de holding gereden. Met een historie van reisziekte en beperkter zicht, m’n bril bleef achter op de afdeling, is dat best een naar gevoel. Maar voor ik het weet ben ik op de holding, krijg ik een mooi groen haarnetje en word ik overgedragen aan 2 dames die mij klaar gaan maken voor OK. “Geen compressiekousen?” vraagt ze aan de dames van de verpleegafdeling. “Nee wij hebben er geen meer op voorraad en vorige week zijn ze via hier gegeven.” Er komt even een korte discussie, waarop de dame van de holding aangeeft dat ze toch anders geregeld moeten worden.
Daarna volgt er een vragenlijstje die ik beantwoorden moet. Ik ontvang een groen dekentje en terwijl de chirurg even zich kort komt voorstellen, word ik voorzien van een infuus. Gadverdamme wat is dat een rotgevoel zeg. Maar HOEZEE, hij zit in 1x goed. Ik moet lachen om de vrouw die een vreugdedansje namens mij doet. Mijn bloeddruk is mooi laag. Ik ben al met al eigenlijk best relaxed en daar grappen we over, tot het tijd is om naar de OK te gaan. OK 7.
Zodra we naar binnen rijden bevind ik mij in een onwijs koude ruimte met een viertal mensen. Ze zeggen mij allemaal even gedag en een vraagt er naar het groene dekentje, of wat er voor door moet gaan. Het is de vervanger voor mijn huidige deken. Dan wordt mijn bed op de juiste hoogte gezet en is het de bedoeling dat ik over ga stappen (lees: klimmen) op de operatietafel. Een beetje duwen en trekken, maar ik lig. De chirurg dr. K. wordt uit de operatiekamer gehaald.
Zodra hij gearriveerd is volgt er nog even een nieuwe ronde van duwen en trekken. En dan lig ik. De ook net aangekomen anesthesioloog (geloof ik 🥲) dr. B. legt mijn nekkussen even goed voor me en knipoogt even. “Dit ligt zeker beter he?” Wat absoluut het geval is. Dan krijg ik een mondkapje op met zuurstof en wordt de anesthesie toegediend. “* Heb je al bedacht waar je over gaat dromen? – Nou eigenlijk niet. *Dan doe dat maar even, je hoeft het ons niet te vertellen hoor.” Ik antwoord niet maar denk even na. “Op naar Honolulu dan maar!” waarop ik reageer dat ik dan liever naar Australië ga en verlaat het land der wakkeren.
Veel liefs, Renske 