Maand: januari 2022

Eten & drinken, Lifestyle, Recepten

Vega snijbonen stamppot

veel liefs, Renske

Ik maakte altijd dezelfde gerechten. Ik ben geen keukenprinses, dus koken is vaak een moetje. In januari ging de knop om en wilde ik gezonder, gevarieerder en ook wat minder vlees eten. Mijn beste vriendin daagde mij uit wat vaker recepten te zoeken die ik nog nooit gemaakt had.

En alles wat bevalt wil ik graag delen. Dus hierbij mijn eerste recept! Ik vond deze online, maar ben er helemaal weg van.

Ingrediënten (3-4 personen)

  • 1 kg aardappel (kruimig)
  • 500 gram snijbonen
  • 2 rode paprika’s
  • 100 ml melk
  • 50 gram boter
  • zout & peper
  • 2 uien
  • 175 gram vivera plantaardige spekjes

Bereiding

  1. Ik koop de snijbonen altijd gesneden, zodat mij dat in werk scheelt. Geen keukenprinses he, maar als je daar geen probleem mee hebt moet je ze zelf nog even in kleine reepjes snijden. Snipper daarna de ui. Snijd de paprika (haal wel even de zaadlijsten eruit) in reepjes. Je kan ze wat klein snijden, maar ik ben persoonlijk gek op paprika dus ik maak er meer reepjes dan blokjes van.
  2. Schil de aardappelen en zorg dat ze ongeveer van dezelfde grootte zijn.
  3. Zet de aardappelen in een pan water op het vuur en kook ze gaar in ong. 20 minuten.
  4. Kook in een andere pan de snijbonen in 12 minuten gaar.
  5. Bak voor 5 minuten de plantaardige spekreepjes en gooi daarna de ui en paprika erbij.
  6. Als de aardappelen gaar zijn en je ze hebt afgegoten, giet je de melk erbij met de (harde) boter. Blijf roeren tot er een smeuïge puree ontstaat.
  7. Roer vervolgens de snijbonen, spekjes, ui en paprika door de puree.
  8. Proef en breng de snijbonen puree eventueel verder op smaak met peper.

Eet smakelijk! Of zoals ze in Hongarije zeggen; jó étvágyat
(uitspraak: jo-eetvaadjat)

Maagverkleining, Voortraject

Keuzestress

veel liefs, Renske

Eind november deelde het ziekenhuis op Instagram een video waarin zij vertelden noodgedwongen te moeten stoppen met opereren. COVID-19 eist zijn tol. In de groep met lotgenoten heerst er teleurstelling. Operaties die af worden gezegd, mensen die zelfs al klaar zitten in hun ziekenhuisjurk worden naar huis gestuurd. Groepsbijeenkomst worden geannuleerd en daardoor komen er ook geen opname gesprekken of een “ok” voor de wachtlijst. Het wachten begint niet, dat deden we al. Het wordt alleen getild naar een nieuw level.

Eigenlijk heb ik zelf nog een soort van mazzel. De andere afspraken op de poli lopen namelijk wel door. Ik kon op 7 december terecht bij de internist en had het er best wel lastig mee dat ik toch nog wat extra afspraken had gekregen. Uiteraard voor het goede doel, maar wel verspreid over 2 maanden. Wéér twee maanden dacht ik nog. Maar inmiddels ben ik al bijna aangekomen bij de één-na-laatste afspraak. 20 januari. 1,5 maand na de afspraak met de internist. En ik heb vrijwel nog geen “verlies” geleden, want iedereen moet wachten. Alleen in de tussentijd ben ik wel bezig om nog wat onderzoeken te doen (die hopelijk een positieve uitslag hebben🤞🏻).

Toch zijn de vooruitzichten onduidelijk. Hoe groot is de wachtlijst nu er mensen hun operatie is geannuleerd. Als er weer geopereerd wat staat mij dan te wachten? Word ik nog wel voor de zomer geopereerd? Nog net niet dagelijks schiet dit door mijn hoofd als ik een bericht online lees van een vrouw die meer informatie zoekt over Weight Works in Amersfoort. Ik ben nieuwsgierig omdat ik in de veronderstelling was dat zij bij het NOK in een traject zat. Dus ik stuur haar een berichtje.

Doorgaan met lezen “Keuzestress”

Let’s talk!, Lifestyle, Maagverkleining, Selflove

Resetten

veel liefs, Renske

Ken je dat gevoel, dat je even helemaal terug wil naar square one? Compleet resetten en met een schone lei beginnen? In het leven gaat dat niet, je maakt keuzes en maakt dingen mee. Dat laat je meestal niet achter en het dragen van die ervaringen maakt je tot wie je bent. Het heeft mij gemaakt tot wie ik ben. ‘Iemand die mensen soms lastig binnen laat en andere keren juist weer te goed van vertrouwen is. Waardoor ze nog wel eens op haar bek is gegaan. Die de lat vooral voor haarzelf veel te hoog legt en daardoor het gevoel van falen om de hoek komt kijken als het allemaal te lang duurt. Alles of niets.’

Ik zag bij een van mijn ‘insta-friends’ Naomi een reset challenge voorbij komen, van Floor van der Steen. Ze postte een foto waar ze aan het begin van een mooi pad in de natuur staat. Dat zette mij aan het denken. Het hoeft geen alles of niets te zijn. Ook hoeft het niet allemaal morgen. Je hoofd resetten van alle onrealistische verwachtingen, dat is helemaal nog niet zo’n slecht idee. Ook niet als je al aan een hoofdstuk beginnen bent. Een nieuwe frisse blik, zodat ieder stapje telt en niet alleen het einde van het boek belangrijk is.

Plain me. No make-up. No filter.

Dus neem ik even afstand, om mijzelf ruimte te geven. En te ontdekken wie ik nou eigenlijk écht ben en wat ik nodig heb. Hoe ik blij word van gewoon ik zijn. Middenin dit grote en belachelijk spannend avontuur. Waar het doel heel belangrijk is, maar de reis er naartoe ook. Gelukkig worden, niet straks maar nu.