Zoals ik vertelde heb ik enorm last van keuzestress. Dat ik überhaupt de overweging maak is ook omdat ik heel weinig duidelijkheid heb van hoe de huidige stand van zaken is. De daadwerkelijke ingreep lijkt eindeloos ver weg. En toen ik in de groep van lotgenoten, mensen berichtjes zag posten dat ze via social media contact opgenomen hadden met het ziekenhuis kon ik mijzelf eigenlijk wel voor mijn kop slaan. Hoezo had ik dat niet gewoon gedaan? Al weet ik wel waarom, ik voelde me bezwaard omdat ik niet over wil komen als iemand die onmogelijke vragen stelt. Zodat er genoeg “gun-factor” blijft. Ik sta immers nog steeds niet op de wachtlijst.
Maar zo werkt het natuurlijk niet en daarom heb ik toch maar de stoute schoenen aangetrokken en een berichtje gestuurd via social media.
Hoi team Bariatrie! Ik stuur maar even een berichtje op deze manier. Ik heb namelijk een vraag en ik hoop dat jullie mij enigszins een concreet antwoord kunnen geven😅 Ik volg het traject voor een maagverkleining bij jullie in het ziekenhuis. Nu volg ik jullie Instagram op de voet, maar het is daar soms erg stil. Kan gebeuren natuurlijk, maar in deze onzekere tijden merk ik dat ik een beetje behoefte heb aan wat er nu bekend is.
Kunnen jullie bijvoorbeeld vertellen hoeveel mensen er momenteel op de wachtlijst staan (inclusief de mensen wiens operatie helaas is komen te vervallen?) En eventueel hoeveel mensen er al vlakbij die wachtlijst zijn die alleen nog maar de groepsbijeenkomst en opnamegesprek te hoeven. Het zegt natuurlijk niets over wanneer er weer verbetering in zit, maar het geeft wel een beetje houvast en soort van duidelijkheid over hoe de stand van zaken is zodra het wel weer kan/mag. Ik hoop dat jullie me kunnen helpen. Groetjes Renske
Eerlijk is eerlijk, toen ik het stuurde had ik toch met een paar dagen wel een antwoord verwacht. Toen dat niet direct kwam voelde dat wel rot. De twijfel over overstappen werd daardoor groter. En toen kreeg ik na 4 dagen tóch antwoord.
“Beste Renske, we doen ons best om iedereen zo goed mogelijk op de hoogte te houden. Vaak maken we onze insta filmpjes in een pauze of na het werk. Helaas is er momenteel van pauze weinig sprake en draaien we dusdanig lange dagen dat filmen na het werk er vaak bij in schiet.
Wat de wachtlijst betreft komen mensen daar pas op na de voorlichting en het opname gesprek. Dus wat er op de lijst staat is volledig door het traject en krijgen enkel nog een verpleegkundige/diëtiste voorlichting. Momenteel staan er 141 mensen op de wachtlijst. Hoe snel we die lijst kunnen inlopen weten we niet. Momenteel ligt alles nog stil.”
Toen het werd gestuurd zag ik het vrijwel gelijk en kon daarna nog het een en ander vragen wat direct beantwoord werd. Zo bespraken we dat er momenteel nog weinig uitzicht is op wanneer er weer geopereerd gaat worden voor de Bariatrie. Er is veel ziekte onder het ziekenhuispersoneel, wat zaken bemoeilijkt. Ze zijn blij dat alle spoedoperaties wel kunnen doorgaan, maar dat bijvoorbeeld een operatie voor alvleesklierkanker wel opgeschoven moest worden bij een gebrek aan IC-bedden. En zodra er weer lucht komt worden operaties gestart op basis van ernst. Wel hopen ze volgende week weer een update kunnen plaatsen.
Dat geeft wel wat houvast. 141 mensen op de wachtlijst. Pre-Corona opereerden ze zo’n 25 keer per week. Vorig jaar zijn er periodes geweest dat dat maar 10 keer was. Uitgaande van 10 operaties, die vast niet gehaald worden in de eerste weken van opstarten zit je dus minimaal op zo’n 14-16 weken. Ik sta officieel nog niet op de wachtlijst en met mij zijn er nog genoeg mensen die enkel de groepsbijeenkomst en opname gesprek nog moeten. Dus de wachtlijst zal naar verwachting vrij snel naar een hoger aantal stijgen. De vraag is dan maar net waar zal ik ergens eindigen?
Toch geeft het rust. Als er geen tegenslagen meer komen kan ik wellicht over een maand of 4 geopereerd worden, zodra ze weer van start gaan. Als we uitgaan van februari dan zou dat juni betekenen. Wachten is niet fijn, ook niet 4 maanden. Maar Juni is voor mij acceptabel. Ik heb nu niet genoeg reden om de overstap te maken. Ook omdat ik wel angst voel in het geval van complicaties. En daarom kies ik er nu dan ook voor om gewoon bij mijn eigen ziekenhuis te blijven en niet over te stappen naar de kliniek in Amersfoort.
En uiteraard wil ik iedereen bedanken voor al jullie feedback en oprechte meningen. Dat heeft ook enorm geholpen wat rust te krijgen bij mijn keus.
Veel liefs, Renske 