Sprookjeskoningin ❤️

Mijn leven was niet altijd makkelijk. Als dochter van een narcistische vader, moest ik vaak het onderspit delven. Het was nooit goed genoeg, zijn gezin was nooit genoeg voor hem. Schreeuwen, vloeken, tieren. De ‘dreiging’ van een zwevende hand boven je hoofd als er niet direct geluisterd werd. Hoewel ik het destijds nooit zo voelde, ik wist namelijk niet beter, was mijn thuissituatie niet gezond. Zelfs niet altijd even veilig. Toch was het niet allemaal slecht. Ik had namelijk een toevluchtsoord, een veilige haven..

Als jong meisje was ik al stapelgek op mijn Opa & Oma. Ik bracht er veel tijd door en ik keek er zo ontzettend naar uit om in de zomervakantie een paar weken te logeren. Verkleden als prinses, in mijn Oma’s nachtjapon en met haar hakken aan. Klussen in de “schuur” met Opa, picknicken op het gras tussen de appelbomen, verse groenten plukken van het land, de hertjes voeren of heerlijk kleuren in het zonnetje in het “tuinhuis”. Die momenten maakten dat ik even zorgeloos was. Gewoon even kind mocht zijn. En ook in de jaren die volgden, stelden zij nooit teleur. In mijn tienerjaren, maar ook als een volwassen vrouw. Zij waren er gewoon. Altijd. Onvoorwaardelijk. Mijn Opa & Oma zijn meer ouders voor mij, dan mijn eigen ‘vader’ ooit zal kunnen zijn.

“Renske, Oma is een kwartier geleden in het bijzijn van Opa overleden”. Vandaag drie jaar geleden stond mijn wereld even stil en brak mijn hart. Mijn lieve Oma verliet ons, na een periode van ziek zijn. Frustraties omdat niemand wist wat er nou precies met haar aan de hand was. En toen kreeg ze eindelijk rust. En hoewel ik haar alle rust gun die zij verdient had ik haar nog zó graag bij mij, bij ons, willen houden. Iemand van wie je zo ontzettend houdt, waar je tegenop kijkt. Zij heeft samen met m’n Opa mij zoveel gegeven en geleerd.

En dan moet je afscheid nemen. Voor de allereerst keer in mijn leven stelde ik mij kwetsbaar op, liet ik al het verdriet zien dat in mij zat. En in het bijzijn van heel veel mensen, maar in doodse stilte, nam ik afscheid. Afscheid van mijn 81-jarige Oma. Mijn sprookjeskoningin❤️

Vogeltjes fluiten, langzaam wordt het licht..
de vroegte belooft een nieuwe dag, die aangebroken is.

Mijn ogen laat ik dicht, er ontsnapt een traan,
mijn hoofd verward, er heerst een leegte in mijn hart

Afgelopen donderdag, heb je deze wereld verlaten
Maar lieve Oma, ik zou zo graag nog eens met je willen praten..

Dan zou ik je vertellen,
Dat ik dankbaar ben voor alle jaren,
waar ik met jou van heb mogen genieten

Met je nachtpon-jurk en hakschoenen,
was je de koningin van mijn sprookjeswereld

Je leerde me versjes in dialect
“daalder, goat noar de markt,
koopt een koe, kieseman toe
buultjen met zand, kiele kiele kiele in de hand”

Terugkijkend naar toen, sta ik nu hier
Denkend aan jou, zo’n geweldig mooi mens..
En met hoeveel liefde ik jouw leven vier..

“Dag meid, kom je snel een keer weer?”
Ik hoor het je nog zo zeggen,
Maar afscheid nemen ging niet meer

Er was niets meer aan te doen, het ging zo snel..
Hij stond al op jou te wachten,
Geen tijd meer voor vaarwel

En nu lig je daar, Sem noemt het jouw schatkist
Mijn lieve zorgzame Oma, mijn sprookjeskoningin..
Het is tijd, je mag naar boven
Ik hoop dat het er goed voor je is.

Inmiddels is het drie jaar geleden en nog steeds ontvlucht ik vaak het verdriet dat ik voel. Ze zeggen dat tijd alle wonden heelt. Daar geloof ik niet zo in. Het haalt hooguit de scherpe randjes er vanaf. Niet alles is te herstellen, ook omdat zonder haar de wereld gewoon nooit meer hetzelfde is.