Loslaten en gelukkig zijn. Het klinkt zo makkelijk, laat los en wees gelukkig. Maar is het dat ook? Er zijn dingen waarvan ik weet dat ik mij er niet druk om moet maken, dat loslaten mij veel rust zal geven. Maar hoe dan? Ik zeg wel eens dat ik niet echt verslavingsgevoelig ben. Maar wat is nou precies een verslaving?
Letterlijk betekent het; een onweerstaanbare behoefte om middelen te gebruiken. Dit verlangen noemen we ook wel ‘trek’ of een ‘craving’. … Je spreekt van verslaving als je: niet meer zonder een middel kunt, lichamelijk of psychisch.
Als je dan het ‘middel’ wegdenkt blijft er een onweerstaanbare behoefte over. Ik heb een paar behoeftes die voor mij onweerstaanbaar zijn. Ik houd vast, kan niet loslaten. Zonder dat ik altijd goed kan verklaren waarom. Of misschien ontken ik het, zodat ik er niet aan toe hoef te geven. Niet hoef uit te zoeken waar het vandaan komt. Uit onzekerheid of angst voor de pijn die ik zal voelen als ik het erken en los laat. Zonder te beseffen dat vasthouden misschien wel veel meer pijn doet of energie kost.
Het klinkt zo logisch, zo simpel.. Toch heb ik er geen enkele controle over. En daar wil ik echt aan werken. Leren loslaten, mij niet meer laten grijpen door dingen die er niet (meer) toe doen. Alleen nog maar energie steken in wat telt.
Ik kan dat niet alleen. Ik besef me dat zó goed. Maar in tegenstelling tot eerdere jaren spreek ik het uit. Bel ik bijvoorbeeld mijn beste vriendin of zusje op als ik het moeilijk heb. Durf ik emotie te tonen en ik voel me er niet meer zwak door. Ik voel me gesterkt omdat ik kan en dúrf te communiceren, ook als ik gekwetst of verdrietig ben. Dat helpt echt zo onwijs voor de verwerking.
En met dat ik dit schrijf voel ik voor het eerst een heel klein beetje trots opwellen van binnen en pink ik stiekem een klein traantje weg. Ik ben aan het veranderen. En hoewel dat een ‘bumpy road’ is waar ik ook echt wel eens een afslag mis, blijf ik wel doorgaan. Ik val, ik leer en ik sta weer op. En ik ben zo dankbaar voor de mensen die er voor me zijn en die bij mij blijven. Maar ook voor de mensen die niet zijn gebleven. Voor wie ik er niet toe deed. Die mij voor lief namen. En mij uiteindelijk in de steek lieten. Wat accepteerde ik dat gemakkelijk, dat er zo met mij werd omgegaan.
Maar dat is geen optie meer. Ik werk zo hard aan een nieuwe ik. Een gelukkige ik. Ik wil de rest allemaal achter mij laten liggen. Dingen die er niet toe doen, mensen die er niet toe doen. Alles wat zorgt voor negativiteit.
Mijn nieuwe motto; Gewoon loslaten..
Veel liefs, Renske 