Ik weet het nog precies. Het tweede weekend na dat ik zweepslag op liep. M’n zusje stond gelijk het eerste weekend voor me paraat. M’n moeder kwam de week erna een paar dagen logeren om me te helpen. Erg fijn, want wát had ik een pijn. Maar omdat het niet zo gezellig is de hele dag in bed te blijven liggen, lag ik zo goed en kwaad als het ging op de bank. Mams had boodschappen gedaan en met wat lekkers op de bank hadden we ‘s avonds een kerstfilm, op moeders d’r verzoek, aan gezet.
Omdat ik de gekozen film al een keer had gezien en mijn moeder hem niet zoveel aan vond kletsten we een beetje tussendoor. En het gesprek kwam al snel uit op mannen, liefde en alleen zijn. Mijn moeder is sinds ze gescheiden is van mijn “vader” alleen, ze heeft ook totaal geen behoefte aan een nieuwe man in haar leven. Ik heb dat op dit moment ook niet per se, ik bedoel kijk even hoeveel er gaande is in mijn leven.. Maar op een gegeven moment is het wel fijn als je met iemand samen lief en leed kan delen. Maar ja, perfecte mannen groeien niet aan bomen.. Of nouja perfect?
Ik wil uiteindelijk gewoon iemand waar mijn hart sneller van gaat kloppen, dat ik denk ja die is van mij! Waar ik chemie mee heb, waar ik mee kan levelen, die humor heeft en waar ik heerlijk gek mee kan doen. Die mij kent als geen ander. Z’n zaakjes op orde heeft, maar toch ook niet zonder rugzakje is. Iemand die z’n hele leven zorgeloos is geweest zal mij namelijk nooit kunnen begrijpen. “Maar maak je het jezelf dan niet te moeilijk? Ik bedoel niemand is perfect en zal aan alles kunnen voldoen?” vraagt m’n moeder mij.
Het is niet de eerste keer dat iemand zoiets tegen me zegt. Al eerder kreeg ik het verwijt te kritisch te zijn. Ik weet dat mensen het meestal niet verkeerd bedoelen, maar hoe kan je nou te kritisch zijn? Ik bedoel het gaat wel even om de persoon met wie je de rest van je leven gaat delen. Wellicht kindjes mee krijgt. En ja, misschien ben ik kritisch. Ik dacht namelijk de liefde van mijn leven al te hebben gevonden. En nee hij was niet perfect, onze relatie was ook zeker niet perfect. Deels had dat ook met mijn eigen demonen te maken. Maar met hem was het wel liefde die ik tot in mijn ziel voelde.
“Weet je wat het is mam, ik weet hoe het kan zijn.. Ik heb het heus geprobeerd, maar ik wil gewoon niet settelen for less. Iemand hoeft niet perfect te zijn, maar wel perfect voor mij. Ik weet niet of ik ooit nog zo verliefd kan worden als op hém. Maar voor minder hoeft het van mij niet”.
En terwijl ik dat zei, besefte ik mij langzaam wat voor een stappen ik de afgelopen maanden heb gezet. Vorig jaar zag ik amper nog een glimp van mezelf terug als ik in de spiegel keek. Ik had verdriet, ik voelde het niet, vond het ook allemaal niet waard. Eerlijk gezegd denk ik dat ik nog nooit zo’n laag zelfbeeld van mijzelf heb gehad. En dat zag ik aan mijn spiegelbeeld die als een zombie die terug staarde.
Maar als je dan langzaamaan weer op weet te krabbelen, (voor mij met dank aan alle hulp van Drs. O.) dan kan je er zoveel lering uit halen. En nee, ik ben er echt nog niet. Maar voor mij is dit zo’n grote stap om nu indirect (en onbewust), maar wel gewoon hardop durf toe te geven dat ik mijzelf genoeg waard vind om niet met minder genoegen te nemen.
Veel liefs, Renske 