Ik ben een fervent Expeditie Robinson kijker. Ik vind het leuk om te zien hoe mensen strijden en tegelijkertijd vreet ik mezelf op als men tactisch gaat spelen en de boel bedondert. Dit jaar doet Anouk mee en ze eindigt een aantal keer als tweede in een proef. Ontzettend gefrustreerd roept ze dan “always a bridesmaid, never a bride”. En eerst wist ik niet waarom hij zo bleef hangen, maar inmiddels wel. Het slaat namelijk zó de spijker op zijn kop, als ik naar mijzelf kijk..
In de afgelopen jaren heb ik de nodige fouten gemaakt. Wie niet, daar zijn we allemaal mens voor. Maar soms was dat omdat ik zó graag gelukkig wilde zijn en dacht dat met iemand samen zijn daar voor zou zorgen. Zo had ik een relatie die 9 jaar duurde met D., met hem ging ik voor het eerst samenwonen. Daarna kreeg ik een relatie met R., waarmee ik ging samenwonen én ja zei op zijn huwelijksaanzoek. Maar was ik gelukkig? Ik dacht soms van wel. Ondertussen zag ik vriendinnen langdurige gelukkige relaties opbouwen, trouwen en kindjes krijgen.. En ik? Ik werd 30, tante van al die fantastische kindjes maar wel wéér single.
Daarna leerde ik iemand kennen met wie ik 3,5 jaar een relatie had. Daar werd ik ‘head over heels’ verliefd op. Met hem zag ik mijzelf oud worden. Kindjes krijgen, de hele mikmak. Maar zoals je kan lezen, schrijf ik dat in verleden tijd. Inmiddels ben ik weer zo’n 1,5 jaar single. Het heeft niet zo mogen zijn. Always a…
Ik weet nog dat de medisch psycholoog tijdens het onderzoek aan mij vroeg of ik ergens bang voor was. Pfff daar heb ik lang over na moeten denken. Volgens mij antwoordde ik dat de meest dierbare mensen iets zou overkomen zoals mijn Opa bijvoorbeeld. Maar buiten dat kon ik niet zoveel bedenken. Want waar moet ik bang voor zijn?
Maar in de afgelopen maanden ben ik mij gaan beseffen dat er best wel een aantal dingen zijn waar ik bang voor ben. En dat ik dat eerst niet in zag heeft wel te maken met hoe erg ik eigenlijk met mijzelf in de knoop zit. Ik ben een koningin in mijn echte gevoelens te onderdrukken, laat staan ze te uiten. En daarnaast heb ik een BIG ASS jeugdtrauma niet verwerkt en dat heeft invloed op alles wat ik voel en denk.
Maar ik ben wel degelijk bang. Bang dat er iets in het voortraject gebeurt dat ervoor zorgt dat die ingreep nooit gebeuren gaat. Bang dat als het wel gebeurt dat ik een van die uitzonderingen ben waar het geen invloed op heeft. Bang dat ik nooit meer dat geluk mag hebben om moeder te worden. En als ik wel moeder word, zal ik dan een goede moeder zijn? Of zal ik toch trekjes hebben overgehouden aan die waardeloze narcistische zak die zich mijn vader noemt? Kan ik dat allemaal wel?
Eigenlijk zijn er zóveel angsten, die ik nooit eerder onder ogen durfde te zien. Tot nu toe. Ik vind het doodeng eraan toe te geven, maar ik weet dat mijn lieve familie en vrienden er voor me zijn. Mij helpen die reis te maken, om mijn eigen bride te zijn in de toekomst. Hoe dat eruit gaat zien? Dat weet ik nog niet. Stapje voor stapje maar. Deze “bridesmaid” is er klaar mee, tijd voor mijn shine.
Veel liefs, Renske 