Goed genoeg?

Ik heb al erg lang overgewicht.. In mijn tienerjaren was ik een beetje mollig tot gezet.. Ik voelde mij altijd te dik.. Niet per se onaantrekkelijk, want ik wist dat sommige rondingen de aandacht kregen bij mannen, maar wel te dik. En in de jaren die volgden is dat nooit verdwenen.

Als ik terug kijk naar de afgelopen jaren dan vind ik mijzelf op oudere fotoos altijd slanker, mooier. Zou ik graag weer even terug willen naar dat moment, dat figuur.. Gek toch eigenlijk want op het daadwerkelijke moment van de foto voelde ik mij nooit zo. Daar is denk ik het jojo-en mee begonnen. Want als je niet jezelf kan accepteren, dan is het nooit goed genoeg. En alleen als je dat kan voelen, dan ga je het redden.

En dat vind ik eigenlijk wel een eng idee. Ik zat (en zit soms) echt heel erg slecht in mijn vel. En ik weet dat als ik een stuk lichter zou zijn dat dat voor mij veel fijner zou zijn. Gelukkiger. Maar het is natuurlijk niet zo dat je al je geluk kan hangen aan overgewicht. Het gaat verder dan dat, althans dat zou zo moeten zijn. Toch voelt het in mijn hoofd zo. Als ik slank(er) ben, dan is alles beter.

Maar is dat ook echt zo? Op dit moment is een gezond(er) gewicht en een gezond(er) lichaam nog erg ver weg. Natuurlijk ga ik mij beter voelen als er 50 kilo vanaf zou zijn. Maar daar zal ik hard voor moeten werken en ook dan komen er vast weer nieuwe uitdagingen. Dan ben ik er ook nog steeds niet. Wanneer is het goed genoeg? Ben ik goed genoeg?

En heus hoor, ik hoor mensen om me heen al zeggen “je bent mooi zoals je bent”, maar zo voelt het niet. Ik heb andermans goedkeuring niet per se nodig, maar wel die van mijzelf. En ik hang zo’n ontzettend waarde oordeel aan mijn gewicht. Ik ben er alleen nog niet uit waarom dat zo is. Ik wil me fijn, mooi en waardevol voelen ongeacht hoeveel ik weeg. Klinkt niet zo moeilijk, toch?

Terwijl ik dit zo schrijf, vraag ik me oprecht af hoe ik mij zal voelen na de ingreep. En hoeveel werk ik nog te verzetten heb voor die tijd..