Zo’n 7 weken geleden liep ik een zweepslag op. Een fikse scheur in mijn kuitspier die mij immens veel pijn bezorgde. In de weken die volgde, voelde het alsof ik een beetje aan mijn lot was overgelaten. Gevalletje houd maar rust en zoek t verder maar lekker uit. Inadequate zorg noemde de Arbo arts het. Dat vind ik nogal een heftige constatering, maar het onderschreef zó het gevoel dat ik al weken had.
De Arbo arts had aangegeven dat het misschien beter was om een andere (lees; betere) fysiotherapeut te zoeken of om het gesprek aan te gaan met mijn huidige. Ze zou al de dag erna komen, dus ik besloot om toch het gesprek maar aan te gaan. Wisselen geeft misschien ook onnodig veel gedoe.
“Ik heb gister mijn gesprek gehad met de Arbo arts, alleen deze was niet zo tevreden. Hij is van mening dat er wel wat tekortgeschoten is, waardoor mijn herstel minder snel is gevorderd dan misschien mogelijk was geweest.” Hoewel ik nooit confrontatie vermijdend ben, vond ik dit wel ontzettend lastig. Ik ben zelf een leek wat dat betreft, zit soms ontzettend in de knoop met emoties als het aankomt op belangrijke dingen rustig te brengen. Maar dit ging redelijk. En het leek er zelfs op dat ze open stond voor feedback. Ik kreeg een lading oefeningen en we zouden elkaar 1,5 week later weer treffen.
Veel liefs, Renske 