Wachten, wachten en nog eens wachten. Toen mij verteld werd “je moet denken aan eind November” dacht ik echt DAN PAS? Dat voelde zó ontzettend ver weg. Waarom moet alles zo ontzettend lang duren? En toen scheurde ik mijn kuitspier en was ik ineens aan huis gekluisterd. Voor dat herstel staat zo’n 6 tot 8 weken. Dat maakte dat ik ergens wel een beetje opgelucht was. Eind november duurt nog een aantal weken, als het meezit is mijn kuit weer hersteld of in ieder geval voor een groot deel als mijn traject verder gaat.
Maar omdat je het nooit zeker weet en ik mijn brievenbus momenteel niet weet te vinden heb ik dagelijks ingelogd op mijn persoonlijke account van het ziekenhuis. Want daar komen de afspraken te staan die je hebt. En na de ‘tigste keer inloggen was de afspraken sectie ineens niet leeg. Er stond daadwerkelijk een afspraak 😱😱
De afspraak is wel iets later dan “eind november”, namelijk op dinsdagmiddag 7 december. Maar dat vind ik momenteel helemaal niet zo erg. Eind november zou namelijk best wel een beetje erop of eronder zijn. De extra tijd geeft mij de rust en ruimte om goed te herstellen van de zweepslag in mijn kuit.
Want als de afspraak met de internist is en alle onderzoeken zijn goed, dan zullen er vrij snel een aantal afspraken vrij gaan opvolgen om dan op de wachtlijst terecht te komen! Dan is het wel fijn dat ik mij met fatsoen weer voort kan bewegen. Dus nee, het licht aan het eind van de tunnel is helaas nog niet in zicht, maar ik mag wel langzaamaan wat verlichting ophangen. Want de wachtlijst komt in ieder geval wél dichterbij.
Veel liefs, Renske 