Ik weet niet zo goed waar ik moet beginnen, maar het is tijd voor een update.. Inmiddels is het al bijna 1,5 week geleden dat ik door m’n onderbeen zakte onder begeleiding van een onheilspellend geluid. Na 5 dagen een ondraaglijke pijn te moeten doorstaan, heb ik afgelopen maandag direct mijn huisarts gebeld om 08:00 toen ze weer terug waren van vakantie.
Nadat ik de assistente mijn ervaring van de week ervoor vertelde en de twijfels die ik daarbij had, kwam de huisarts thuis langs. Haar conclusie was dat het inderdaad erg op zweepslag leek. Maar de pijn had al een beetje moeten afnemen en mijn kuit was toch ook wel wat rood en erg dik. Daarnaast had ik ook verhoging. Dus zette ze een spoed-bloedafname in gang, omdat ze wilde uitsluiten dat er een trombosebeen was ontstaan als gevolg van het niet meer kunnen bewegen.
Dinsdagmorgen kwam een vrouw dan ook bloed afnemen. Een indicatie over wanneer de uitslag bekend zou zijn mocht ze niet geven, “bel anders aan het eind van de middag je huisarts even”. Ik belde de assistente om even te vragen of dit de ook hun verwachting is bij “spoed”. Dat was inderdaad het geval. Daarom koos ik ervoor om nog even proberen te slapen, want door alle pijnstiller-wekkers en pijnscheuten slaap ik toch maar weinig. Toen werd ik wakker gebeld door de assistente. Of ik toch echt niet ergens een thermometer kon fixen, omdat ze graag wilden weten of ik nog steeds verhoging had. En terwijl ik uitleg dat ik echt niet strompelend m’n buren af wil gaan, belt dr. V. haar dat mijn bloedwaarden binnen zijn, dat die afwijken en ik dus met spoed naar het ziekenhuis moet.
Ik schrik. Met spoed? Wat moet ik dan doen? “Nou wij gaan een verwijsbrief maken en het ziekenhuis bellen dat u er NU aan komt!” …NU…?!?! Ik raak in paniek, iedereen die ik ken woont verder weg of is aan het werk. “Bel dan een taxi!!!” geeft zusjelief als dwingend advies. En binnen 10 minuten staat die voor de deur. Onderweg naar buiten strompelend, kom ik de buurvrouw tegen. Die mij op het hart drukt haar te bellen als ik weer opgehaald mag worden, of als er iets anders is. Ontroerd en overweldigend van alles wat er gebeurt klim ik in de taxi..
“Maar er is helemaal geen vrije inloop voor echo’s”. De tranen stromen inmiddels over mijn wangen. Zit ik dan, in een rolstoel op de afdeling radiologie waar mij verteld wordt dat ik niet bekend ben bij ze. En dat er een afspraak gemaakt moet worden. Het is allemaal even teveel. Zoveel moeite, pijn en waarvoor? Moet ik het dan op een ander moment nog een keer doorstaan? Ik leg wederom uit dat mijn huisarts gebeld zou moeten hebben in verband met een mogelijk trombosebeen. Waarop een andere vrouw aangeeft dat dáárvoor wel degelijk inloop is omdat het spoed heeft. “Doe maar rustig vrouwtje, we komen er wel”..
Nadat ik helemaal ingesmeerd ben tot aan mijn lies aan toe, is de radioloog tot de conclusie gekomen dat er geen trombose is. Ze moesten vrij diep kijken, vandaar al het geduw en gepor. Als ik zover ben mag ik weer naar huis. Het klinkt zo simpel. Maar eenmaal bij de centrale voordeur aangekomen zet ik voor m’n gevoel wel 100 stapjes, die allemaal zoveel pijn doen. En dan ben ik nog niet eens binnen. Ik bedank buurvrouw J. uit de grond van m’n hart en plof neer. Ik kan niet meer….
Dat een dag als dinsdag voeten in de aarde heeft had ik wel verwacht. Maar woensdagochtend kon ik mijn bed met goed fatsoen niet uitkomen. Dus ik bel mijn huisarts nog even met de vraag wat er nog mogelijk is. Ze schrijft in ieder geval een nieuw recept diclofenac voor welke de apotheek komt bezorgen en verwijst me door naar de fysio. Fysiotherapeut G. komt langs en bekijkt mijn been. Er zit wellicht wat vocht, wat ik al wist want dat was op de echo ook te zien. Drainage massage durft ze alleen nog niet aan, dus gaat ze het vooralsnog alleen intapen.
Tapen.. Ik wist dat het niet mijn herstel ineens zou versnellen, maar het zou alles verstevigen en mij meer ondersteuning en stabiliteit geven. Nou ik kan je vertellen, sinds mijn onderbeen is getapet is er vooral (nog) meer ongemak. De pijn is aanwezig en hoe heftig die ook is, ik raak er een soort van aan gewend. Maar met de tape heeft ze denk ik alles weer meer op z’n plek geduwd. Mijn been plat neerleggen lukt daarom bijna niet meer. Op z’n zij gaat wel maar ik heb ook krampen en door deze houding trekt dat dan richting mijn knieholte.
Dus behalve dat mijn hele lichaam zeer doet omdat lopen moeizaam gaat en ik met goed fatsoen niet rechtop kan zitten, is er nu ook de uitdaging om goed te kunnen liggen. Voor nu maar even doorbijten tot aankomende maandag, dan komt de fysio weer langs, eens zien of dat verbetering brengt..
Veel liefs, Renske 