“Ik zet je ondertussen vast op de bespreeklijst, die heeft een wachtlijst van ongeveer drie weken. Maar we bespreken je pas als het verslag is teruggekomen van je eigen psychotherapeut. Omdat we dan pas écht een besluit kunnen maken. In de tussentijd kan je dan vast stijgen op de wachtlijst.” Dat kreeg ik mee op maandag 6 september tijdens mijn afspraak voor de uitslag van het Psychologisch onderzoek.
Eenmaal in de auto belde ik drs. O. direct. Net terug van vakantie is de werkdruk bij iedereen vaak wel wat hoger door afwezigheid, bij mijn psychotherapeut is dat niet anders. Toch heeft zij binnen een week het verslag digitaal aangeleverd, wetende hoeveel het voor mij betekent. En ik ben haar daar enorm dankbaar voor! De datum in mijn agenda is geprikt, 29 september. Dan zou ik uiterlijk aan de beurt moeten zijn voor bespreking binnen het team van specialisten. Enerzijds baalde ik, want mijn ‘case-manager’ zou mij eigenlijk bovenaan zetten en nu kwam ik toch weer onderaan terecht door deze nieuwe afspraak. Maar goed, ik wist ook niet hoelang drs. O. erover zou doen, dus ik klaagde niet.
29 september kwam dichterbij. Een bijzonder moment, mag ik alle extra dingen nu dan echt achter me laten en verder gaan met de laatste ‘normale’ onderdelen voor ik op de wachtlijst kom? Hoewel de zenuwen echt wel aanwezig zijn ga ik uit van positief nieuws, ik heb hard gewerkt en zowel de bewegingstherapeut en diëtiste zullen dat onderschrijven. Dus stiekem begin ik aan wat voorbereidingen om dit ‘heuglijke nieuws’ te kunnen delen met iedereen. Er moeten nog wat puntjes op de i, maarja daarvoor moet dan ook het nieuws natuurlijk daadwerkelijk goed zijn.
Maar dan is het 29 september en ik hoor niets. Ook op donderdag 30 september blijft mijn telefoon stil, te stil. Ik log in op mijn persoonlijke account van het ziekenhuis en deze is leeg. Ik weet dat het uit kan lopen, eigenlijk lopen bijna al mijn afspraken wel uit die niet concreet gepland zijn. En zelfs dan gebeurt het. Toch besluit ik om een e-consult te starten. Een waar je berichten kan sturen en dan binnen enkele dagen een reactie krijgt. Als die reactie er is word je per e-mail geïnformeerd.
Maandag 4 oktober, mijn e-mail is stil. Toch log ik vast in, wie weet staan er (net zoals de vorige keer) wel afspraken in mijn agenda en moet het nieuws nog komen. Maar helaas, geen afspraken, geen reacties. Maar er is wel wat veranderd. De datum van mijn e-consult is van gister, alsof ik deze gister pas heb verstuurd in plaats van donderdag.
Ja als die aangepast wordt, dan kan ik wel blijven wachten. Dus ik besluit toch maar even te bellen. Nadat ik mijn verhaal heb uitgelegd geeft de dame aan dat ze wel even een telefonische afspraak inpland voor morgen aan het einde van de middag. Waarbij ze vermeldt dat er al een e-consult is, zodat D.H. zich kan voorbereiden.
Wat fijn dat dit op zo’n korte termijn kan. Zeker omdat de teambesprekingen op woensdag zijn. Als er een (nog onbekende) reden is waarom het nu vertraging oploopt, kunnen we dat misschien morgen dat even rechttrekken. En krijg ik dan hopelijk deze week alsnog mijn uitslag.
Duimen jullie voor me?
Veel liefs, Renske 