Zat ik even door mijn wordpress admin portal te snuffelen zie ik ineens dat ik al 99 blogs heb geschreven. Stiekem zijn dat er iets meer, maar sommige blogs staan nog in concepten en zullen misschien het gepubliceerde levenslicht nooit zien. Maar ik heb er dus 99 wél gepubliceerd. En dit, dit wordt mijn 100ste! Dat had ik nooit verwacht toen ik mijn eerste blog schreef op 25 januari. Ik ben namelijk wel eens eerder blogs gestart, maar vaak na een paar maanden vond ik de tijd, zin of inspiratie er gewoonweg niet meer voor. Deze blog is natuurlijk niet hetzelfde. Ik maak een emotionele reis inclusief pieken en dalen en dat delen zorgt dat de bron van inspiratie eindeloos is. Daarnaast vind ik ook veel rust in het schrijven hierover, geeft dingen vaak wat beter een plekje in mijn hoofd.
Deze blog was dan eigenlijk ook bedoeld voor mijzelf en de mensen die erg dicht bij mij staan. Zodat ik het straks nog eens terug kan lezen, maar ook uitgebreid kan schrijven hoe het allemaal verloopt (her en der wel wat gecensureerd, want het blijft uiteraard het internet) en daarmee iedereen tegelijkertijd informeren. En dat is grotendeels natuurlijk nog steeds zo, echter sinds ik mijn instagram account openbaar heb gezet en deze in no-time een best aantal volgers kreeg, zie ik ook in de statistieken van mijn blog regelmatig wat bezoekers terugkomen. Dat is natuurlijk indirect een ontzettend leuk compliment. En ik hoop dan ook dat zeker lezers die aan het begin van het traject staan iets hebben aan mijn ‘belevenissen’.
Alleen aan het eind van de rit gaat het natuurlijk niet om statistieken, of om volgers. Totaal niet. Ik besef mij iedere dag steeds een beetje meer hoeveel er momenteel gaande is in mijn leven en hoeveel er nog veranderen gaat. Het is een groot avontuur, waar ik via social media nieuwe mensen heb mogen ontmoeten die hun verhaal met mij delen. Of af en toe even checken hoe het met mij gaat. Het is fijn, het is hartverwarmend maar ook erg leerzaam. Want er staat mij nog zoveel te wachten!
Maar het allerbelangrijkste zijn de mensen die er al waren en er nog steeds zijn. Ik schreef natuurlijk in een eerdere blog ‘Support System‘ over de mensen die dichtbij mij staan en hoe lastig ik het soms vond om dingen te delen. Daarin zie ik nu hoeveel ik gegroeid ben in de afgelopen maanden en hoe de relaties met mijn dierbaren daarin veranderd zijn. Dat ik mij kwetsbaar op durf te stellen, verdriet steeds meer kan laten zien en alles (nouja bijna dan) deel over wat er in mij omgaat. En dat moet ook, want hoe moeilijk sommige dagen ook zijn en wat er ook gebeurt, zij maken het altijd weer een beetje beter. En ik koester dat enorm.
Dus lieverds, deze blog is voor jullie. Ik hou van jullie en ben dankbaar (100x!) dat jullie in mijn leven zijn, stuk voor stuk ❤️!
Veel liefs, Renske 