Parkzicht

Naast alle onderzoeken die ik onderga voor dit traject, “moet” ik ook bewegen. Ik heb in mei een conditietest gehad en volgende week heb ik er weer een. In de tussentijd moet ik kracht oefeningen doen en de interval wandelingen om daarmee wat fitter te worden.

Eerlijk is eerlijk, die kracht oefeningen… Daar kan ik me echt zó niet toe zetten. Ik heb het een of twee keer geprobeerd en toen was ik er wel weer klaar mee. Mn week is vrij vol en vaak ben ik te moe of heb ik gewoon geen zin. Wat wel opmerkelijk is, want deze oefeningen kan ik thuis gewoon doen. En de interval wandelingen waar ik echt het huis voor uit moet (soms ook met regen) die doe ik braaf, zoals gevraagd, 3x per week. En als het echt een keertje niet gaat dan schuif ik het bijna altijd op.

Inmiddels ben ik aanbeland in week 6. En hoewel ik echt regelmatig momenten heb dat het pittig is, dat is overigens niet eens conditioneel maar vooral dat ik dan pijn heb aan m’n kuiten of gewrichten, ga ik toch gewoon dóór..

En ik verbaas me toch steeds meer over dat ik het toch wel voor elkaar weet te boxen. Vandaag was dan ook weer even een mijlpaal. Mijn rondje moest uitgebreid worden. Ik vind het namelijk fijn als ik bij de ‘uitgang’ van het park klaar ben met intervallen en daarna lekker naar huis kan slenteren. Dat lukte alleen niet meer, dus ik ben naar een brug verder gelopen en daarmee mijn wandel “parcours” uitgebreid… Niet zo veel, 300 meter. Maar het is voor nu nét genoeg en ik krijg er gratis een prachtig nieuw stukje parkzicht bij.